Dziesięć cnót ewangelicznych Najświętszej Maryi Panny

Wstęp do rozważań o dziesięciu cnotach Maryi

Rozważanie cnót Maryi jest jednym z najstarszych i najgłębszych nurtów duchowości chrześcijańskiej. Kościół od pierwszych wieków dostrzegał w Niej nie tylko Matkę Zbawiciela, ale także doskonały wzór człowieka żyjącego całkowicie dla Boga. Jej życie – proste, ciche, ukryte – stało się drogą, po której Bóg wszedł w historię świata. Właśnie dlatego Jej cnoty nie są abstrakcyjnymi pojęciami teologicznymi, lecz konkretnymi ustawieniami serca, które można odkrywać, kontemplować i naśladować. 

Tradycja wyodrębnia dziesięć podstawowych cnót, które w sposób szczególny ukazują piękno Jej duchowego życia: czystość, roztropność, pokorę, wiarę, nabożeństwo, posłuszeństwo, ubóstwo, cierpliwość, pobożność i boleść. Każda z tych cnót odsłania inny aspekt Jej relacji z Bogiem. Razem tworzą harmonijną całość, jakby duchową koronę, dzięki której Maryja staje się „pełną łaski” i „błogosławioną między niewiastami”.
W niniejszym opracowaniu każda z tych cnót zostanie omówiona osobno, w trzech wzajemnie uzupełniających się elementach. Najpierw ukazany zostanie fundament biblijny, (wg klasycznego brzmienia Biblii Tysiąclecia), bo to właśnie Pismo Święte jest najpewniejszym źródłem poznania Maryi. Fragmenty Starego i Nowego Testamentu pozwolą zobaczyć, w jaki sposób Jej cnoty są zakorzenione w historii zbawienia i jak współtworzą misję Chrystusa w świecie. Następnie zostanie przedstawiony opis teologiczno-duchowy, który pomoże wejść głębiej w duchowe znaczenie danej cnoty oraz jej miejsce w życiu Maryi. Opisy te mają ukazać Jej serce – serce, które nieustannie odpowiadało na Boże działanie.
Trzecim elementem każdej części będą komentarze Ojców Kościoła, którzy jako pierwsi formułowali maryjną duchowość, oraz krótkie medytacje, pomocne w przełożeniu danej cnoty na osobistą modlitwę i życie. Dzięki temu rozważania te będą miały nie tylko charakter teologiczny, ale również praktyczny – tak, by można było rozpoznać, jak cnoty Maryi mogą kształtować także naszą drogę wiary.
Każda z dziesięciu cnót odsłania inne oblicze Maryi: czystość ukazuje Jej całkowitą dyspozycyjność wobec Boga; roztropność – mądrość rozważania Jego słów; pokora – prawdę serca; wiara – pełne zawierzenie; nabożeństwo i pobożność – głęboką relację miłości i modlitwy; posłuszeństwo - zgodę na Boże prowadzenie; ubóstwo – wolność od tego, co nie jest Bogiem; cierpliwość - wytrwanie w próbach; boleść – współuczestnictwo w zbawczym dziele Chrystusa. Razem tworzą one duchową drogę człowieka, który pozwolił Bogu uczynić ze swojego życia świątynię Jego obecności.
Zdjęcia tytułowe Cnót Matki Bożej pochodzą z książki: Gwiazda Zaranna, Warszawa, 1749.
Wszystkie cytaty i idee są zaczerpnięte z klasycznych, powszechnie znanych pism patrystycznych (De Virginitate, Homilie, Commentarii, Traktaty mariologiczne).

Najczystsza – Purissima

Teksty biblijne

Mt 1,18 „Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak: Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, zanim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego.”

Mt 1,20 „Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło».”

Mt 1,23 „Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: «Bóg z nami».”

Łk 1,27 „Do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja.”

Łk 1,34 „Na to Maryja rzekła do anioła: «Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?»”

Opis cnoty Czystości Maryi

Cnota czystości Maryi ma w Piśmie Świętym wyjątkowy wymiar, ponieważ nie ogranicza się jedynie do fizycznego dziewictwa, ale obejmuje głęboką, całkowitą koncentrację Jej osoby na Bogu i Jego woli. Ewangelie ukazują tę cechę Maryi nie jako jednorazowy fakt biologiczny, lecz jako postawę duchową obecną w całej historii Zbawienia, której Maryja staje się centralnym punktem.

Relacja o zwiastowaniu wyraźnie rozpoczyna biblijną opowieść o czystości Maryi. Łukasz przedstawia Ją jako „Dziewicę poślubioną mężowi” (Łk 1,27), podkreślając zarówno Jej dziewictwo, jak i kulturowy status narzeczonej. Maryja znajduje się więc w momencie życia, w którym małżeństwo jest już zobowiązaniem, a jednak w dialogu z aniołem ujawnia własne wewnętrzne postanowienie: „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?” (Łk 1,34). Nie jest to ani wątpliwość, ani opór wobec Bożego planu, ale świadectwo Jej dotychczasowego wyboru życia w czystości. Wielu Ojców Kościoła podkreśla, że Maryja musiała żywić wcześniej głębokie, świadome pragnienie oddania swego życia Bogu w czystości, skoro mimo zaślubin z Józefem nie zakłada współżycia w znaczeniu pełnego rozpoczęcia małżeństwa.

Mateusz rozwija tę prawdę, opisując, że Maryja „zanim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego” (Mt 1,18). Ewangelista nie tylko potwierdza dziewictwo Maryi, ale wskazuje na jego teologiczny sens: nowe życie rodzi się nie z ludzkiego działania, lecz z inicjatywy Boga. To nadprzyrodzone poczęcie, wyjaśnione Józefowi przez anioła (Mt 1,20), ukazuje czystość Maryi jako przestrzeń, w której Bóg może działać zupełnie swobodnie. Maryja zostaje przedstawiona jako „Dziewica, która pocznie i porodzi Syna” (Mt 1,23, por. Iz 7,14) – jako wypełnienie proroctwa zapowiadającego dziewicze narodziny Mesjasza. Czystość Maryi wpisuje się więc w logikę Bożych obietnic, jest elementem objawienia, a nie jedynie Jej prywatną cechą.

Sam sposób, w jaki Maryja odpowiada aniołowi w Łk 1,38 – „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa” – ujawnia duchowy wymiar Jej czystości. Jest to czystość rozumiana jako absolutna dyspozycyjność wobec Boga, wolność od egoistycznych ambicji, pełne otwarcie serca na Jego zamiary. Czystość Maryi jest więc cnotą obejmującą całe Jej jestestwo: ciało, serce, wolę i rozum. Nie oznacza jedynie wstrzemięźliwości, ale całkowite, wyłączne przylgnięcie do Boga.

Tradycja Kościoła, idąc za obrazami biblijnymi, widzi w Maryi „zamkniętą bramę” z Ez 44,2 – symbolem nienaruszonej dziewiczości i wyłącznej przynależności do Pana. W Liście do Galatów św. Paweł pisze, że „Bóg zesłał Syna swego, zrodzonego z niewiasty” (Ga 4,4), co Ojcowie interpretują jako podkreślenie naturalnego narodzenia z Maryi, a jednocześnie Jego Boskiego pochodzenia bez udziału człowieka. W ten sposób Pismo tworzy całość teologiczną: czystość Maryi jest znakiem, że nowe stworzenie rozpoczyna się od Boga, nie od ziemskiej inicjatywy.

W ujęciu historycznym czystość Maryi objawia się nie tylko w momencie zwiastowania, ale również w Jej dalszym życiu. Jej relacja z Józefem, określonym w Mt 1,20 jako „mąż Maryi”, staje się świadectwem wspólnego posłuszeństwa Bogu. Józef przyjmuje Maryję jako dar, który nie należy wyłącznie do niego, lecz najpierw do Boga. W tradycji chrześcijańskiej ich małżeństwo jest obrazem czystości oblubieńczej, w której centrum znajduje się nie związek cielesny, lecz wspólna misja.

Czystość Maryi nie jest więc cechą jedynie prywatną, ale cnotą, która miała kluczowe znaczenie w historii Zbawienia. Stała się bramą, przez którą Bóg wkroczył w świat – nie gwałcąc natury, lecz ją przekraczając. Maryja, Dziewica wierząca, odpowiedziała czystym „tak”, dzięki któremu Jezus Chrystus mógł narodzić się jako Człowiek. Czystość ta staje się wzorem nie tylko dla osób żyjących w dziewictwie, ale dla wszystkich wierzących, ponieważ oznacza uporządkowanie serca, wolność od egoizmu i całkowitą dyspozycyjność na Boże działanie.

Czystość Maryi w świetle Ojców Kościoła

Ojcowie Kościoła od najwcześniejszych czasów widzieli w czystości Maryi fundament całej historii Odkupienia. Dziewicze macierzyństwo nie było dla nich jedynie faktem biologicznym, ale teologicznym znakiem nowego stworzenia, nowej ludzkości i nowego sposobu działania Boga.

Św. Ireneusz z Lyonu (II w.) – Maryja nową Ewą

Św. Ireneusz, jeden z pierwszych wielkich teologów, postrzega czystość Maryi w perspektywie wielkiego kontrastu między Ewą a Maryją:

-Ewa, „choć dziewicą”, przez brak posłuszeństwa sprowadza na świat nieposłuszeństwo i śmierć.

-Maryja, „Dziewica posłuszna”, przez swoje fiat staje się przyczyną zbawienia.

Ireneusz pisze:
„Węzeł nieposłuszeństwa Ewy został rozwiązany przez posłuszeństwo Maryi; co dziewica Ewa związała przez niewiarę, to Dziewica Maryja rozwiązała przez wiarę.”

Ta paralela opiera się nie tylko na posłuszeństwie, lecz także na czystości serca, która pozwoliła Maryi przyjąć Słowo. Zdaniem Ireneusza, Maryja była „dziewicą integralną”, wolną wewnętrznie od podziału, jakim jest grzech.

Św. Ambroży (IV w.) – Maryja wzorem dla wszystkich dziewic i wszystkich wierzących

Ambroży, autor słynnego traktatu De Virginibus, ukazuje Maryję jako ideał czystości nie tylko fizycznej, ale duchowej:

„W Maryi czystość nie jest wyniesieniem natury, lecz owocem wiary.”

Podkreśla, że Maryja zachowała dziewictwo nie z powodu ludzkiej dumy, ale dlatego, że cała należała do Boga. Ambroży zauważa też, że czystość Maryi nie oddziela jej od świata, lecz czyni Ją bardziej zdolną służyć:

„Jej dziewictwo było płodne, bo rodziło zbawienie.”

To u Ambrożego pojawia się ważna myśl: czystość Maryi nie jest „negatywną wstrzemięźliwością”, lecz najbardziej twórczą płodnością duchową w dziejach.

Św. Hieronim (IV – V w.) – obrona dziewictwa Maryi

Hieronim, wielki polemista, w dziele Przeciw Helwidiuszowi bronił dziewictwa Maryi przed i po narodzeniu Chrystusa. Dla niego czystość Maryi ma wymiar nadprzyrodzony:

„Dziewicza została, dziewiczą porodziła, dziewiczą pozostała.”

Hieronim podkreśla, że dziewictwo Maryi jest świadectwem, że narodzony z Niej jest „nowym Adamem”, a jej łono stało się „miejscem, które uświęcił Sam Bóg”.
Co ważne - Hieronim zwraca uwagę nie tylko na jej czystość cielesną, ale na czystość rozumu i serca:

„W czystości ciała odbijała się czystość duszy, nieskazitelnej wiary i niepodzielnej miłości Boga.”

Św. Augustyn (IV – V w.) – czystość jako pełnia łaski

Augustyn widzi czystość Maryi jako bezpośrednią konsekwencję Jej napełnienia łaską. Dla niego nie ma znaczenia dziewictwo bez wiary - ale w Maryi jedno i drugie stanowi jedność:

„Dziewicza jest świętość Jej serca i dziewicza płodność Jej ciała.”

Augustyn dodaje też kluczowe zdanie, które rozwinęło późniejszą teologię:

„Maryja poczęła w sercu wcześniej niż w ciele.”

To zdanie ukazuje, że czystość Maryi jest przede wszystkim czystością „wewnętrznego łona” – przestrzeni całkowicie wolnej, aby przyjąć Boga.

Ojcowie Wschodni – Maryja jako „czysta świątynia”

W teologii wschodniej czystość Maryi jest przedstawiana jako rzeczywistość nie tylko moralna, ale kosmiczna i liturgiczna.

Św. Efrem Syryjczyk (IV w.)

Nazywa Maryję: „czystą gołębicą”, „świątynią nieskalaną”, „łonem, w którym zamieszkał Ogień”.

Efrem pisze poetycko:
„W czystości Twojego łona zamieszkał Ten, którego niebo nie może objąć.”

Czystość Maryi staje się tu przestrzenią, którą Bóg poszerza i przemienia, czyniąc Ją „szerszą niż niebiosa”.

Św. Grzegorz z Nyssy (IV w.)

Dla niego dziewiczość Maryi jest ikoną przemienionego człowieczeństwa:

„W Maryi natura została przebóstwiona, bo przez czyste łono weszło w nią światło.”

Grzegorz widzi czystość jako kontemplację Boga - Maryja jest czysta, bo całkowicie zwrócona ku Niemu.

Św. Jan Damasceński (VIII w.)

W tradycji bizantyjskiej Maryja to Panagia – „Cała Święta”. Damasceński mówi:

„W Niej czystość była tak wielka, że uczyniła Ją godną stać się Matką Boga.”

To podkreślenie: czystość Maryi nie tylko przygotowuje Ją na macierzyństwo, ale jest skutkiem działania Boga, który od początku Ją do tego przeznaczył.

Podsumowanie patrystyczne

Ojcowie Kościoła widzą czystość Maryi jako:

-cechę integralną Jej osoby, obejmującą ciało, serce i ducha,

-przestrzeń działania Ducha Świętego,

-wypełnienie proroctwa o Dziewicy (Iz 7,14),

-nowy początek ludzkości (Maryja – Nowa Ewa),

-płodność duchową większą niż fizyczna,

-ikonę Kościoła dziewiczego i oblubieńczego,

-świadectwo, że Zbawienie nie jest dziełem człowieka, ale Boga.

Dzięki temu czystość Maryi staje się nie tylko osobistą cnotą, lecz elementem samej ekonomii zbawienia.

Modlitwa o czystość serca

Maryjo Najczystsza,
uproś mi serce przejrzyste jak Twoje, wolne od egoizmu i nieszczerości.
Ucz mnie miłować Boga całym sobą i widzieć Jego światło w każdym dniu.
Strzeż mojej duszy przed tym, co zaciemnia Jego obecność.
Prowadź mnie drogą czystości, która daje pokój. †

Najroztropniejsza - Prudentissima

Teksty biblijne

Łk 2,19 „Maryja zaś zachowywała wszystkie te słowa i rozważała je w swym sercu.”

Łk 2,51 „A Matka Jego zachowywała wszystkie te słowa w sercu swoim.”

Łk 1,29 „Maryja zaś, widząc to, rozważała, co miałoby znaczyć takie powitanie.” (reakcja przy zwiastowaniu)

Łk 1,46–55 (Magnificat) - świadectwo rozumienia Bożych dzieł i ich sensu historycznego i duchowego.

Łk 1,39–56 ( nawiedzenie Elżbiety ) - obserwacja i odpowiedź Maryi na działanie Ducha w bliźniej.

J 2,3–5 (Kana Galilejska) - Maryja dostrzega brak winnicy/wyczucie sytuacji i zwraca się do Syna: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” - praktyczny akt roztropności i zaufania.

Łk 2,41–50 (Jezus w świątyni) - Maryja „zachowuje” i „rozważa” wydarzenia związane z Synem; pokazuje umiejętność widzenia znaczeń historycznych i duchowych.

Ps 119 (np. werset o rozmyślaniu nad Bożym prawem) oraz Prz 8 (Mądrość jako osoba) - tło biblijne dla rozumienia roztropności jako bliskiej mądrości bożej.

Opis cnoty Najroztropniejsza (Maryja jako ta, która rozważa)

W Ewangelii Łukasza postawa Maryi wobec tajemnic Bożych ukazana jest przez słowo-klucz: zachowywać i rozważać w sercu. To nie jest bierne pamiętanie faktów - to proces intelektualno-duchowy: przyjmowanie wydarzeń, przebywanie z nimi, nadawanie im sensu w świetle Bożych obietnic i historii zbawienia. Już przy zwiastowaniu Łk 1,29 ukazuje Maryję jako osobę, która nie reaguje jedynie emocjonalnie; jej pierwsza odpowiedź to rozważanie - próba zrozumienia, rozeznania, spenetrowania znaczenia słów anioła. Później, przy nawiedzeniu Elżbiety i w Magnificat, widzimy owo rozumienie przekształcone w słowo uwielbienia: Maryja interpretuje wydarzenia w perspektywie Bożego działania w historii i w życiu konkretnych osób.

Narracja o znalezieniu Jezusa w świątyni (Łk 2,41–50) jest kluczowa dla pojęcia roztropności Maryi. Dziecięcy znak - iż Syn przebywa w domu Ojca - staje się dla Niej przedmiotem głębokiego rozważania. Ewangelista dwukrotnie stwierdza, że Maryja „zachowywała” i „rozważała” - słowa te wskazują na długotrwałe, uważne trwanie przy znaczeniu wydarzeń. Roztropność tu nie jest więc chłodną kalkulacją, lecz ufną kontemplacją: Maryja łączy w sobie słuchanie Bożego słowa i praktyczne rozeznanie drogi życia.

Praktyczny wymiar tej roztropności widzimy na weselu w Kanie (J 2,3–5). Maryja rozpoznaje konieczność działania (brak wina) i kieruje sytuację ku Synowi z prostą, pewną prośbą: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie.” To akt roztropnej inicjatywy - nie ingeruje siłą, lecz subtelnie przygotowuje warunki, w których Jezus może objawić swoją moc. Roztropność Maryi łączy rozwagę z wiarą: potrafi zinterpretować znak i zachęcić innych do zaufania.

Historycznie i teologicznie ta cnota czyni z Maryi model dla Kościoła: jest ona archetypem tego, co chrześcijańska roztropność powinna znaczyć - zdolność przyjmowania Bożego słowa, trwania przy nim, rozważania w świetle historii zbawienia i przekształcania tego zrozumienia w mądre, pokorne działanie. Roztropność Maryi nie jest więc tylko intelektualną cnotą elitarną; jest cnotą serca i działania, zanurzoną w modlitwie, w słuchaniu Pisma i w codziennym rozeznawaniu.

Cnotę tę można rozumieć także w kontekście mądrości biblijnej (Prz 8) - Maryja jako ta, która trzyma mądrość w sercu i pozwala jej kierować życiem. W ten sposób staje się wzorem zarówno dla kontemplacyjnego życia zakonników, jak i dla rodziców, duszpasterzy i wszystkich wiernych, którzy są wezwani do rozumienia znaków czasu i do czynienia wyborów w zgodzie z Bożą wolą.

Komentarze Ojców Kościoła

Św. Ireneusz z Lyonu

Ireneusz widzi w Maryi obraz mądrości działającej w historii: nie tylko rodząca Zbawiciela, ale ta, która „przechowuje i rozważa” jako żywy środek łączności między proroctwami a ich wypełnieniem. Maryja rozważa, aby rozumieć plan Boży i go urzeczywistniać.

Św. Ambroży

Ambroży chwali Maryję za jej „wewnętrzne rozeznanie”: zachowywanie słów w sercu jako praktyka modlitewna, dzięki której rozumienie Bożych tajemnic dojrzewa i rodzi odpowiednie czyny. Dla Ambrożego roztropność to kontemplacja prowadząca do działania.

Św. Hieronim

Hieronim zwraca uwagę na stałość Maryi: jej pamięć i rozważanie były nieprzerwane; to one pozwoliły jej odczytywać znaki i podejmować mądre kroki w życiu Syna (np. kanaańskie działanie), stając się przewodniczką, a nie przeszkodą dla misji Chrystusa.

Św. Augustyn

Augustyn interpretuje „zachowywać w sercu” jako cechę duszy, która przyjmuje Słowo i pozwala mu wzrastać. Dla niego Maryja jest wzorem zarówno kontemplacji (intellectus), jak i miłości praktycznej (caritas), które razem tworzą prawdziwą roztropność.

Św. Jan Chryzostom

Chryzostom podkreśla praktyczność maryjskiego rozeznania: jej reakcja przy Kanie pokazuje, że roztropność jest umiejętnością, aby przekuć kontemplację w mądre, dyskretne działanie na rzecz wspólnoty.

Ojcowie Wschodni (Efrem, Grzegorz z Nyssy, Jan Damasceński)

Wszystkich łączy myśl, że Maryja „przechowuje tajemnice” jak świątynia; jej roztropność to „wewnętrzne śledzenie” Bożych działań - nie jako ciekawość, lecz jako żywa czujność, która otwiera drogę objawieniu.

Św. Bernard z Clairvaux (Średniowiecze, 1090-1153)

Bernard widzi w Maryi mistrzynię kontemplacji, która uczy Kościół jak łączyć milczenie modlitwy z rozumną wiernością codziennym obowiązkom - prawdziwa roztropność to miłość, która widzi drogę Boga w konkretnych wydarzeniach.

Medytacje o roztropności Maryi

(Najroztropniejsza – Ta, która rozważa i zachowuje w sercu)

Roztropność zaczyna się od słuchania

Maryja nie działa pochopnie. Jej pierwszym odruchem jest słuchanie - słów anioła, znaków Boga, sytuacji ludzi.
Pytanie:
Czy bardziej słucham, czy mówię? Czy pozwalam, by Boże słowo dotarło do mojego serca, zanim odpowiem?

Rozważać, zanim się oceni

Maryja „rozważała w sercu”. Nie oceniała od razu, nie klasyfikowała wydarzeń jako „trudne”, „niepojęte”, „podejrzane”. Ona je przyjmowała i nosiła w ciszy.
Pytanie:
Czy potrafię dać Bogu czas, by wyjaśnił mi sens wydarzeń? Czy wszystkie trudności od razu uznaję za porażki?

Łączyć fakty z historii zbawienia

Maryja łączy Zwiastowanie, nawiedzenie Elżbiety, narodziny, proroctwa Symeona, zgubienie w świątyni - wszystko w jedną historię Bożego prowadzenia.
Pytanie:
Czy ja widzę w moim życiu jedną linię Bożego działania, czy traktuję wydarzenia jako chaotyczne epizody?

Ufać nawet wtedy, gdy się nie rozumie

Maryja nie rozumiała do końca słów Jezusa w świątyni, a jednak „zachowywała je w sercu”. Jej roztropność nie polegała na pełnym wglądzie, lecz na pełnym zaufaniu.
Pytanie:
Czy moja wiara opiera się na tym, że wszystko rozumiem, czy na tym, że ufam Temu, który wszystko wie?

Roztropność prowadzi do działania w odpowiednim momencie

Kana Galilejska: Maryja nie panikuje i nie naciska; po prostu zauważa moment i prowadzi ludzi do Jezusa.
Pytanie:
Czy moje decyzje rodzą się z modlitwy i rozeznania, czy z presji chwili i emocji?

Zachowywać w sercu - znaczy trwać przy Jezusie

Dla Maryi rozważanie nie było samotnym myśleniem, ale trwaniem przy Synu. W Jej sercu wszystko było zjednoczone z Nim.
Pytanie:
Czy moje myślenie jest modlitwą? Czy rozważam sprawy ze spojrzeniem Jezusa, czy tylko po ludzku?

Mądrość rodzi pokój

Najroztropniejsza niewiasta trwa nie w zamieszaniu, ale w pokoju, który płynie z pewności, że Bóg prowadzi nawet wtedy, gdy drogi wydają się kręte.
Pytanie:
Czy moja roztropność przynosi wewnętrzny pokój, czy raczej napięcie i ciągłe przewidywanie najgorszego?

Modlitwa o roztropność

Maryjo Najroztropniejsza,
naucz mnie słuchać Boga w ciszy serca i wybierać to, co prawdziwie dobre.
Daj mi mądrość w decyzjach i spokój w chwilach niepewności.
Pomagaj mi patrzeć głębiej - tak jak Ty patrzyłaś na Boże działanie.
Prowadź mnie drogą światła i mądrego rozeznania. †

Najpokorniejsza - Humillima

Tekst biblijny

Łk 1,48 „[...] bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej. Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia.”

Łk 1,38 – „Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa.”

Łk 1,52–53 (z Magnificat) – Maryja opisuje Boga, który „wywyższa pokornych”.

Łk 2,22–24 – Pokorna obecność w świątyni, wypełnienie Prawa.

Łk 2,7 – Narodziny w ubogich warunkach Betlejem – przyjęte bez skargi.

Łk 2,51 – „Była Mu poddana” – Maryja akceptuje drogę pokory także w relacji z Synem.

J 19,25 – Pokorna obecność pod krzyżem, bez sprzeciwu wobec woli Ojca.

Flp 2,5–8 – Chrystus pokorny – Maryja jako wzór uczestniczący w tej samej postawie.

1 Sm 2,1–10 – Pieśń Anny, starotestamentalny prototyp pokory, w którym Maryja kontynuuje duchową linię.

Prz 3,34 – „Pokornym daje łaskę” – klucz dla zrozumienia jej wybrania.

Opis cnoty: Maryja Najpokorniejsza

Pokora Maryi objawia się najpełniej podczas Zwiastowania i w Magnificat. W Łk 1,48 Maryja wyznaje, że Bóg „wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy”. Słowo „uniżenie” (tapeínōsis) nie oznacza upokorzenia, lecz świadomą, dobrowolną postawę: Maryja widzi siebie realistycznie jako całkowicie zależną od Boga, a jednocześnie gotową do pełnego oddania się Jego woli. Jej pokora nie jest rezygnacją ani fałszywą skromnością, ale głęboką prawdą o własnym miejscu w historii zbawienia.

Moment Zwiastowania (Łk 1,26–38) ukazuje pokorę Maryi jako dyspozycyjność wobec planu Boga. Jej „fiat” jest aktem wolnym i pełnym świadomości: Maryja przyjmuje misję, choć nie zna jej konsekwencji. Pokora ta łączy w sobie zaufanie, zgodę na ryzyko i oddanie się Bogu bez warunków. Nie stawia siebie w centrum, lecz pozwala, by Bóg uczynił z Jej życia drogę zbawienia dla wszystkich.

W Betlejem pokora Maryi przyjmuje postać zgody na ubóstwo. Syn Boży przychodzi nie w warunkach godnych królowej, lecz w stajni; Maryja nie protestuje ani nie domaga się lepszego miejsca. Jej pokora jest mocą, która pozwala przyjąć to, czego nie wybierałaby po ludzku. Podobnie podczas ofiarowania w świątyni (Łk 2,22–24) – Maryja wypełnia Prawo, składając ofiarę ubogich (dwie synogarlice). Jest Matką Boga, a mimo to zachowuje pokorną posłuszność wobec przepisów Mojżesza.

Pokora Maryi objawia się także w milczeniu. W scenie zgubienia Jezusa (Łk 2,41–50) Maryja nie narzuca Synowi swojej woli; przyjmuje tajemnicę Jego posłannictwa. Zachowuje słowa Jezusa w sercu (Łk 2,51) – pokora pozwala Jej nie stawiać siebie jako miary, lecz oddać pierwszeństwo Bogu. Pod krzyżem (J 19,25) pokora Maryi osiąga pełnię: stoi, nie buntuje się, nie podważa planu Ojca; jest wierna aż do końca, choć serce przenika miecz boleści.

Pokora Maryi jest więc nieustannym „tak” dla Boga. Została wybraną nie dlatego, że była wielka, lecz dlatego, że była mała – a w tej małości całkowicie otwarta na Bożą wielkość. Jej pokora staje się wzorem dla całego Kościoła: nie chodzi o poniżenie, ale o prawdę, zaufanie i pełne uznanie, że wszystko jest łaską. „Wywyższanie pokornych” w Magnificat nie jest teorią – to komentarz do Jej własnego życia: Bóg wywyższył Ją, ponieważ Ona całym sercem przylgnęła do Jego woli.

Komentarze Ojców Kościoła

Św. Ireneusz z Lyonu

Ireneusz widzi w pokorze Maryi przeciwieństwo pychy Ewy:
„Przez posłuszeństwo Maryi, została rozwiązana nieposłuszna pycha Ewy.”
Pokora jest tu posłuszeństwem Bożemu słowu i zgodą na małość przed Bogiem.

Św. Ambroży

Ambroży podkreśla, że Maryja nie chełpi się wybraniem:
„Maryja nie wynosi się, bo została wybrana; raczej tym bardziej się uniża.”
W jego ujęciu pokora jest podstawą wszystkich cnót Maryi.

Św. Hieronim

Hieronim zwraca uwagę, że Maryja świadomie nazywa siebie „Służebnicą”:
„Tytuł służebnicy nie uwłacza Jej godności, lecz ją ukazuje.”
Pokora jest dla Hieronima prawdziwą królewskością Maryi.

Św. Augustyn

Augustyn mówi, że powodem wybrania Maryi była Jej pokora:
„Prawdziwszą matką Chrystusa była pokora Maryi niż Jej łono.”
Pokora jest tu zdolnością przyjęcia Boga niejako „od wewnątrz”.
Św. Jan Chryzostom

Chryzostom akcentuje jej pokorne milczenie:
„Milczenie Maryi jest głębsze niż wszelkie słowa: z pokory pozwala, by mówił Bóg.”

Św. Efrem Syryjczyk

Efrem opisuje pokorę Maryi w obrazach poetyckich:
„Uniżenie Maryi stało się bramą, przez którą wszedł Król.”

Św. Grzegorz z Nyssy

Grzegorz widzi w pokorze Maryi drogę przebóstwienia:
„Pokora Maryi otwarła miejsce dla Boga, który stał się ciałem.”

Św. Bernard z Clairvaux

Bernard podsumowuje myśl Ojców jednym zdaniem:
„Bóg spojrzał bardziej na Jej pokorę niż na Jej dziewictwo.”

Krótkie medytacje o pokorze Maryi

Pokora to prawda o sobie

Maryja nie umniejsza swojej godności, ale widzi siebie wobec Boga w prawdzie.
Pytanie:

Czy umiem przyjąć prawdę o sobie bez lęku i bez ucieczki w pozory?

Pokora to zgoda na Boże pierwszeństwo

Jej „niech mi się stanie” to najczystsza forma uległości wobec Boga.
Pytanie:

Czy w moim życiu Bóg naprawdę ma pierwszeństwo?

Pokora nie buntuje się przeciw ubóstwu

Stajnia w Betlejem nie jest dla Maryi powodem goryczy.
Pytanie:

Jak reaguję na sytuacje, w których moje plany zawodzą?

Pokora uczy milczenia i słuchania

Maryja rozważa, zachowuje, milczy.
Pytanie:

Czy moje serce potrafi milczeć, by słuchać Boga?

Pokora to zgoda na bycie zależnym

„Służebnica Pańska” – Maryja uznaje Boga jako Pana.
Pytanie:

W czym nie chcę być zależny, choć to blokuje działanie Boga?

Pokora nie szuka własnej chwały

Magnificat jest uwielbieniem Boga, nie siebie.
Pytanie:

Czy moje dobre czyny prowadzą ludzi do Boga, czy do mnie?

Pokora rodzi wywyższenie

Maryja uczy, że nie trzeba zabiegać o wielkość – Bóg sam ją daje.
Pytanie:

Czy wierzę, że droga w dół jest w istocie drogą ku górze?

Modlitwa o pokorę

Maryjo Najpokorniejsza,
uformuj we mnie ducha cichego, ufnego i wolnego od pychy.
Naucz mnie przyjmować Bożą wolę tak jak Ty - z prostotą i radością.
Odwróć moje serce od szukania siebie, a skieruj ku służbie innym.
Niech pokora otworzy mnie na działanie łaski. †

Najwierniejsza - Fidelissima

Teksty biblijne

Łk 1,45 „Błogosławiona, która uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Jej od Pana.”
J 2,5 „Wtedy Matka Jego powiedziała sługom: Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie.”

Łk 2,19 – „Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu.”

Łk 2,51 – „[…] a Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swoim sercu.”

Łk 2,35 - Proroctwo Symeona o mieczu boleści – Maryja wytrwa w cierpieniu.

J 19,25 - Wierność aż do krzyża – Maryja stoi przy Jezusie.

Dz 1,14 – Wytrwała modlitwa z Apostołami po wniebowstąpieniu – wierność Kościołowi.

Rdz 3,15 (protoewangelia) – Maryja jako Niewiasta wierna w walce z mocą zła.

Hbr 11 – Wiara patriarchów jako tło – Maryja przewyższa ich w wierze i wierności.

Ga 4,4 – Pełnia czasu i wierność Maryi planowi zbawienia.

Ap 12,1–6 – Wizerunek niewiasty wiernej Bogu mimo prześladowań.

Opis cnoty: Maryja Najwierniejsza

Wierność Maryi objawia się od pierwszych chwil Zwiastowania aż po scenę spod krzyża. W Łk 1,45 Elżbieta wypowiada proroctwo, które określa Maryję jako błogosławioną właśnie dlatego, że uwierzyła. Jej wiara nie była bierna - była aktywną, nieustanną odpowiedzią na słowo Boga, przyjmowaną z wiernością i wytrwałością. Maryja wierzy nie w to, co widzi, ale w to, co zostało Jej powiedziane przez Pana. Ta wierność słowu Bożemu staje się fundamentem Jej misji jako Matki Mesjasza.

Podczas Zwiastowania (Łk 1,26–38) Maryja wchodzi w tajemnicę, której nie pojmuje, ale której ufa całym sercem. Jej fiat to wyraz absolutnej wierności, która nie ustąpi wobec żadnej trudności. W Betlejem wierność ta przyjmuje formę pokornego przyjęcia ubóstwa, a w ucieczce do Egiptu – gotowości do poświęcenia i trudu. Maryja nie odwraca się od Boga nawet wtedy, gdy Jego drogi prowadzą przez niewygodę i zagrożenie.

W Nazarecie Jej wierność objawia się w codzienności – w cichym, ukrytym życiu u boku Jezusa. Ewangelie mało mówią o tym okresie, ale milczenie to właśnie świadectwo Jej wiernej obecności w zwyczajnych obowiązkach, które stają się święte dzięki Jej oddaniu. Maryja nie szuka „wielkich czynów”; Jej wierność polega na byciu tam, gdzie Bóg Ją stawia, z sercem ciągle zwróconym ku słowu Bożemu.

W Kanie Galilejskiej (J 2,1–11) Maryja objawia wierność słowu Jezusa i wierność swojej roli jako Matki, która prowadzi innych ku Niemu. Jej słowa: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” są manifestem Jej duchowego życia – Maryja zawsze prowadzi do posłuszeństwa Jezusowi, ponieważ sama trwa w tym posłuszeństwie bez zachwiania. Jest wierna Synowi nawet wtedy, gdy Jej prośba spotyka się z tajemniczą odpowiedzią „Jeszcze nie nadeszła moja godzina”.

Największa próba wierności Maryi następuje na Golgocie. J 19,25 ukazuje Ją stojącą pod krzyżem – nieobecną biernie, lecz trwającą z odwagą, współczuciem i absolutną wiernością wobec planu Ojca. W chwili, gdy wydaje się, że obietnice Boga się nie spełniają, Maryja się nie wycofuje. Jej wierność nie zależy od zrozumienia; jest zakorzeniona w zaufaniu.

Po Wniebowstąpieniu Maryja pozostaje wierna Kościołowi, modląc się z Apostołami (Dz 1,14). Jest Matką, która nie opuszcza dzieci Chrystusa – Jej wierność trwa także po dokonaniu się wydarzeń paschalnych. Z tego powodu Kościół widzi w Maryi najdoskonalszy wzór wierności Bogu, Słowu, Kościołowi i powołaniu.

Komentarze Ojców Kościoła

Św. Ireneusz z Lyonu

„Maryja stała się przyczyną zbawienia dla siebie i całej ludzkości przez swoją wierność.”
Podkreśla, że jej wierność odwróciła skutki niewierności Ewy.

Św. Ambroży

„W Maryi wiara nie zna wahania, a wierność nie zna zmęczenia.”
Ambroży widzi w niej wzór wytrwałości w cierpieniu.

Św. Augustyn

„Maryja najpierw poczęła w wierze, a potem w ciele.”
Wierność słowu Bożemu była dla Augustyna kluczem do Jej godności.

Św. Jan Chryzostom

„Maryja wierzyła Jezusowi, zanim uczniowie zrozumieli Jego moc.”
Chryzostom interpretuje Kanę jako dowód niezwykłej wierności Maryi.

Św. Cyryl Aleksandryjski

„Maryja trwa niewzruszona jak kolumna wiary w godzinie krzyża.”
Podkreśla Jej stanowczość i wytrwałość w bólu.

Św. Efrem Syryjczyk

„Jej wiara była jak źródło, z którego wypłynęło nasze zbawienie.”
Efrem widzi Maryję jako tę, która wiernie podtrzymuje plan Boga.

Św. Beda Czcigodny

„Błogosławiona jest, ponieważ zachowała słowo Boże z wiernością większą niż wszyscy święci.”
Beda odwołuje się do Łk 1,45 i Łk 11,28.

Św. Bernard z Clairvaux

„Maryja wierzyła do końca; dlatego była pod krzyżem, gdy inni uciekli.”
Bernard zestawia Jej wierność z niewiernością uczniów.

Krótkie medytacje o wierności Maryi

Wierność zaczyna się od wiary

Maryja wierzy słowu anioła bez dowodów.
Pytanie: Czy moja wiara prowadzi mnie do konkretnych czynów?

Wierność trwa także w ciemności

Maryja pozostaje wierna pod krzyżem, gdy wszystko wydaje się stracone.
Pytanie: Czy jestem wierny Bogu, gdy nie rozumiem Jego planów?

Wierność jest powtarzanym „tak”

Każdy etap Jej życia jest kontynuacją fiat.
Pytanie: Jak wygląda moje codzienne „tak” wobec Boga?

Wierność to obecność

Maryja jest obecna przy Jezusie zawsze – w Nazarecie, Kanie i na Golgocie.
Pytanie: Komu jestem wiernie obecny? Komu brakuje mojego towarzyszenia?

Wierność prowadzi do posłuszeństwa

„Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” to sedno jej życia duchowego.
Pytanie: Czy moje życie kieruje innych do posłuszeństwa Bogu?

Wierność jest cicha

Maryja nie narzuca swojej woli, nie szuka rozgłosu.
Pytanie: Czy moja wierność jest spokojna i pokorna, czy głośna i pełna kontroli?

Wierność jest wytrwałością

Maryja trwa także w modlitwie z Apostołami po Zmartwychwstaniu.
Pytanie: Czy potrafię wytrwać w modlitwie, gdy odpowiedź się opóźnia?

Modlitwa o wiarę

Maryjo Najwierniejsza w wierze,
umocnij we mnie ufność, gdy droga staje się ciemna.
Ucz mnie wierzyć nie w to, co widzialne, ale w to, co Bóg obiecuje.
Niech Twoja wiara będzie dla mnie światłem i podporą.
Prowadź mnie ku głębszemu zawierzeniu Chrystusowi. †

Najpobożniejsza – Devotissima 

Teksty biblijne

Łk 1,46–47 - „Wtedy Maryja rzekła: Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.”
Dz 1,14 - „Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z kobietami, Maryją, Matką Jezusa i braćmi Jego.”

Łk 1,38 - Postawa służebnicy jako akt pobożności wobec Boga.

Łk 2,19 - Maryja rozważa słowa Boże w sercu – życie modlitwy kontemplacyjnej.

Łk 2,21–24 - Wypełnia Prawo w sprawie obrzezania i oczyszczenia – wierność liturgii Izraela.

Łk 2,41–42 - Coroczna pielgrzymka do Jerozolimy na Paschę.

Łk 2,51 - Jej życie to ustawiczne rozważanie Bożych tajemnic.

J 2,1–5 - Pobożność prowadząca do wstawiennictwa – Maryja modli się za innych.

J 19,25 - Jej pobożność osiąga szczyt pod krzyżem – modlitwa serca w cierpieniu.

Iz 61,10 - Maryja jako wypełnienie radości modlitwy proroków.

1 Sm 2,1–10 - Pieśń Anny – prototyp modlitwy Maryi (Magnificat).

Ps 119 - Postawa umiłowania Prawa, którą w pełni realizuje Maryja.

Opis cnoty: Maryja Najpobożniejsza

Pobożność Maryi objawia się przede wszystkim w Jej Magnificat, który stanowi jeden z najpiękniejszych hymnów modlitewnych w całej Biblii. W Łk 1,46–47 Maryja ukazuje serce całkowicie ukierunkowane ku Bogu: nie wielbi siebie, nie zatrzymuje się na własnym wybraniu, lecz całą chwałę oddaje Temu, który działa w Niej. Jej modlitwa jest prostą, czystą odpowiedzią na działanie Boże. Magnificat jest nie tylko modlitwą wdzięczności, ale także świadectwem, że Maryja żyje w głębokiej relacji z Bogiem jeszcze przed Zwiastowaniem. Ona zna Prawo, Psalmy i obietnice Boże, bo żyje modlitwą Izraela.

Pobożność Maryi ma charakter zarówno wewnętrzny, jak i zewnętrzny. Liturgiczne praktyki – jak ofiarowanie Jezusa w świątyni czy coroczne pielgrzymki na Paschę – ukazują Jej pełną wierność Bożemu Prawu (Łk 2,21–24; 2,41). Maryja nie traktuje tych czynności jako formalności, ale jako przestrzeń spotkania z Bogiem. Jej pobożność nie jest powierzchowna, lecz głęboko zakorzeniona w tradycji wiary Izraela. Wypełnia Prawo z miłości, nie z obowiązku.

Jej pobożność przyjmuje również formę medytacji. W Łk 2,19 i 2,51 Maryja zachowuje w sercu Boże słowa i wydarzenia, rozważając je z uwagą i skupieniem. Ten wewnętrzny wymiar ukazuje Jej życie jako nieustanny dialog z Bogiem. Maryja jest kobietą ciszy, a cisza jest miejscem modlitwy. Nie działa impulsywnie – jej czyny wynikają z modlitewnego rozeznania.

W Kanie (J 2,1–5) pobożność Maryi staje się modlitwą wstawienniczą: zauważa potrzeby innych i przedstawia je Jezusowi. Nie narzuca Mu rozwiązania, ale wskazuje sługom drogę posłuszeństwa: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie.” Jej pobożność prowadzi do posłuszeństwa Bogu, nie do duchowego egoizmu.

Pod krzyżem Jej pobożność osiąga pełnię. Maryja nie odchodzi od Syna, lecz trwa przy Nim całym sercem, modląc się w najgłębszym możliwym cierpieniu. Nie wypowiada słów, ale Jej milcząca obecność jest modlitwą, która staje się wzorem dla Kościoła – modlitwą wytrwałą, wierną i całkowicie oddaną Bogu.

Po Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu Maryja nie wycofuje się, lecz trwa z Apostołami na modlitwie (Dz 1,14). Jej pobożność ma wymiar wspólnotowy - jest Matką Kościoła modlącego się. To Ona uczy uczniów jedności modlitewnej, cierpliwości i wytrwałości w oczekiwaniu na Ducha Świętego.

Maryja jako Najpobożniejsza jest wzorem modlitwy całkowicie przenikniętej miłością: miłością Boga, Jego słowa, Jego Prawa i Jego Kościoła.

Komentarze Ojców Kościoła

Św. Ireneusz z Lyonu

„W Maryi Kościół widzi pierwszą, która uwielbia Boga w Duchu i Prawdzie.”
Ireneusz podkreśla Jej Magnificat jako początek nowej modlitwy.

Św. Ambroży

„Maryja uczy nas, jak modlić się z głębi duszy, bo Jej serce jest prawdziwą świątynią.”
Ambroży widzi w Jej postawie wypełnienie Prawa i proroków.

Św. Augustyn

„Wielbiła Pana nie tylko ustami, lecz życiem; była żywym Magnificatem.”
Augustyn uważa Jej modlitwę za czyn, nie tylko słowo.

Św. Hieronim

„Maryja znała Pismo, bo miała je w sercu; dlatego Jej hymn jest spleciony z Psalmów.”
Hieronim widzi w Magnificat echo modlitwy Izraela.

Św. Efrem Syryjczyk

„Modlitwa Maryi była wonią, która uniosła się aż przed tron Boga.”
U Efrema pobożność Maryi ma charakter mistyczny.

Św. Grzegorz z Nyssy

„W Maryi słowo Boże mogło zamieszkać, bo Jej dusza była czysta modlitwą.”
Modlitwa jest dla Grzegorza przestrzenią działania Boga.

Św. Beda Czcigodny

„Maryja jest wzorem Kościoła modlącego się – trwa z Apostołami, zanim Duch Święty zstąpi.”
Beda komentuje Dz 1,14 jako fundament duchowości Kościoła.

Św. Bernard z Clairvaux

„Jej Magnificat powinien być także naszą pieśnią – jest szkołą pobożności.”
Bernard wskazuje na Jej wdzięczność jako centrum pobożności.

Krótkie medytacje o pobożności Maryi

Pobożność to uwielbienie

Maryja zaczyna modlitwę od „Wielbi dusza moja Pana”.
Pytanie: Czy w mojej modlitwie Bóg jest na pierwszym miejscu?

Pobożność to radość w Bogu

„Raduje się duch mój” – pobożność Maryi ma w sobie światło.
Pytanie: Czy moja modlitwa przynosi wewnętrzną radość?

Pobożność to wierność praktykom wiary

Maryja pielgrzymuje, składa ofiary, modli się z Kościołem.
Pytanie: Czy traktuję praktyki religijne jako spotkanie z Bogiem?

Pobożność rodzi się w ciszy

Maryja rozważa słowa w sercu.
Pytanie: Ile jest ciszy w mojej modlitwie?

Pobożność to wstawiennictwo

W Kanie Maryja wstawia się za innymi.
Pytanie: Czy moja modlitwa obejmuje potrzeby ludzi wokół mnie?

Pobożność jest wytrwała w cierpieniu

Pod krzyżem Maryja modli się milcząco, wiernie.
Pytanie: Czy modlę się także wtedy, gdy boli?

Pobożność buduje Kościół

Maryja modli się z Apostołami i dla Apostołów.
Pytanie: Czy moja modlitwa wzmacnia wspólnotę, w której żyję?

Modlitwa o nabożeństwo / pobożność

Maryjo Najpobożniejsza,
rozpal we mnie ducha modlitwy i pragnienie bycia przy Bogu.
Ucz mnie wierności w modlitwie codziennej i serca uważnego na Jego głos.
Niech moja pobożność będzie żywa i przemieniająca, a nie tylko zewnętrzna.
Wprowadź mnie w głębię uwielbienia i wdzięczności. †

Najposłuszniejsza – Oboeoientissima 

Teksty biblijne

Łk 1,38 - „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego!”
Łk 2,21–22 - Obrzezanie Jezusa i przedstawienie Go w Świątyni, dokonane „zgodnie z Prawem Mojżeszowym”.
Łk 2,27 - Maryja i Józef wprowadzają Jezusa do Świątyni, „aby wypełnić przepis Prawa”.

Łk 2,39 - „Gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili…”

Łk 2,51 - „Był im poddany” - co w tradycji interpretuje się także jako obraz harmonii ich posłuszeństwa wobec Boga.

J 19,25–27 - Maryja trwa pod krzyżem - posłuszna Bożemu planowi aż do najtrudniejszej godziny.

Dz 1,14 - Maryja wraz z Apostołami wytrwale modli się, pozostając wierna poleceniu Jezusa, aby oczekiwać Ducha Świętego.

Opis cnoty: Maryja Najposłuszniejsza

Maryja jawi się na kartach Ewangelii jako wzór posłuszeństwa Bogu - posłuszeństwa pełnego ufności, pokoju i dojrzałości duchowej. Jej fiat w Nazarecie („niech mi się stanie”) stanowi punkt kulminacyjny historii zbawienia, ale także początek drogi nieustannej zgody na wolę Boga, wyrażanej w różnych momentach życia. Posłuszeństwo Maryi nie było jednorazowym aktem, lecz stylem życia, postawą obejmującą całe Jej istnienie.

Pierwszym wyrazem tej postawy jest Jej odpowiedź na zwiastowanie: nie wyraża sprzeciwu, ale pyta, aby zrozumieć - a następnie przyjmuje Boży plan, który przekracza Jej naturalne możliwości. Maryja nie zna wszystkich konsekwencji tego wezwania, nie wie, jak zareaguje środowisko, jak przyjmie Jej stan Józef, ani jak potoczy się przyszłość; a jednak, mając całkowite zaufanie do Boga, wyraża pełną dobrowolną zgodę.

Kolejny etap posłuszeństwa to wierne przestrzeganie Prawa Bożego. W opisach z Łk 2,21–27 Maryja i Józef działają dokładnie według przepisów Prawa - nie dlatego, że są kontrolowani przez tradycję, ale dlatego, że czują się odpowiedzialni wobec Boga. Posłuszeństwo Maryi ma charakter wewnętrzny: jest zgodą serca, a nie jedynie wypełnianiem norm.

W scenie znalezienia Jezusa w świątyni (Łk 2,48–51) widzimy posłuszeństwo wystawione na próbę. Maryja nie rozumie słów Jezusa, ale „zachowuje je w sercu” - nie buntuje się przeciw Bogu, lecz ufa, że zrozumienie przyjdzie z czasem. To jest najgłębsza forma posłuszeństwa: zgoda nawet wtedy, gdy Boże zamiary nie są jasne.

Najtrudniejszym momentem posłuszeństwa Maryi jest Golgota. Trwanie pod krzyżem ukazuje Jej wierność temu, co Bóg zapowiedział. Nie ma tu cudu, nie ma pocieszenia - jest milcząca zgoda na wolę Boga, która w chwili krzyża jest mroczna i pełna bólu. Maryja nie porzuca zaufania, choć wszystko wydaje się zaprzeczeniem Bożych obietnic. To jest posłuszeństwo najwyższego stopnia: posłuszeństwo serca w ciemności wiary.

Wreszcie, Maryja obecna w Wieczerniku (Dz 1,14) modli się wraz z apostołami, okazując posłuszeństwo Jezusowemu poleceniu „trwania w mieście, aż zostaniecie umocnieni mocą z wysoka”. Jest Matką Kościoła, ale równocześnie pierwszą, która wypełnia Jego nakaz.

Posłuszeństwo Maryi to więc nie ślepe podporządkowanie, lecz pełne wolności, miłości i świadomości przyjęcie Bożej woli. Jest to posłuszeństwo zakorzenione w ufności, prowadzące przez niezrozumienie, a czasem ból, ku ostatecznej radości spełnienia Bożych obietnic.

Komentarze Ojców Kościoła

Św. Ireneusz z Lyonu

Uczy, że Maryja poprzez posłuszeństwo stała się „nową Ewą”:
„Węzeł nieposłuszeństwa Ewy rozwiązany został przez posłuszeństwo Maryi.”
Maryja jest przeciwieństwem Ewy - ta nie słuchała, Maryja słucha.

Św. Augustyn

Podkreśla, że największą zasługą Maryi było posłuszeństwo wiary:
„Wiara była dla Maryi większa niż macierzyństwo.”
Maryja poczęła Chrystusa, bo najpierw przyjęła Słowo w posłuszeństwie.

Św. Ambroży

Wskazuje, że posłuszeństwo Maryi nie rodzi się ze strachu, ale z miłości:
„Maryja nie pytała o nagrodę, lecz o wolę Boga.”

Orygenes

Zauważa, że Maryja jest wzorem dla wszystkich wierzących, którzy pragną żyć w zgodzie z wolą Bożą:
„Każda dusza, która przyjmuje Słowo, musi powiedzieć jak Maryja: oto ja służebnica Pańska.”

Św. Efrem Syryjczyk

Zachwyca się posłuszeństwem Maryi jako drogą zbawienia:
„Z posłuszeństwa Maryi wzeszło zbawienie dla świata.”

Krótkie medytacje o posłuszeństwie Maryi

Czy w mojej codzienności potrafię powiedzieć Bogu „niech mi się stanie”, nawet wtedy, gdy nie wiem, dokąd mnie prowadzi?
Czy moje posłuszeństwo wynika z lęku, czy raczej z miłości i zaufania?
Jak reaguję na sytuacje, których nie rozumiem - czy „zachowuję je w sercu”, jak Maryja?
Czy jestem wierny temu, o co prosi mnie Bóg poprzez Jego Słowo, Kościół, obowiązki życiowe i sumienie?
Jak wygląda moje „posłuszeństwo w cierpieniu”, kiedy wszystko wydaje się ciemne?
Czy jestem gotów trwać cierpliwie, jak Maryja w Wieczerniku, aż przyjdzie światło i moc Ducha Świętego?
Co dziś mogę zrobić, aby moje posłuszeństwo stało się bardziej świadome, wolne i pełne miłości?

Modlitwa o posłuszeństwo Bogu

Maryjo Najposłuszniejsza,
uproś mi serce gotowe mówić „fiat” każdego dnia.
Naucz mnie przyjmować plany Boga, nawet gdy ich nie rozumiem.
Daj mi siłę do wypełniania Jego woli z miłością, nie z przymusu.
Pomagaj mi być wiernym w małych i wielkich rzeczach. †

Najuboższa – Pauperrima 

Teksty biblijne

Łk 2,7 - „Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.”

Scena Narodzenia ukazuje Maryję w radykalnym ubóstwie - materialnym, egzystencjalnym, ale także duchowym, czyli otwartości na Boga jako jedyne bogactwo.

Materialne ubóstwo:
Ubóstwo duchowe - otwartość i zależność od Boga:
Ubóstwo drogi i losu:

Łk 2,22–24 - Maryja składa ofiarę ubogich - „dwie synogarlice lub dwa gołąbki” (por. Kpł 12,8).

Mt 2,11–14 - Mędrcy składają dary - co podkreśla kontrast między ubóstwem otoczenia Narodzenia a królewskością Jezusa.

Łk 1,48 - „Wejrzał na uniżenie swojej służebnicy.”

Łk 1,52–53 - „Głodnych nasycił dobrami, a bogatych z niczym odprawił.”

2 Kor 8,9 - Chrystus „będąc bogaty, dla was stał się ubogim” - Maryja dzieli Jego styl życia.

Łk 2,1–5 - Maryja w ciąży musi odbyć daleką podróż z Nazaretu do Betlejem.

Łk 2,28–35 - Proroctwo Symeona o mieczu boleści - ukazuje, że Jej ubóstwo obejmie także sferę duchową i emocjonalną.

Mt 2,13–15 -  Ucieczka do Egiptu - Maryja doświadcza losu uchodźców i bezdomności.

Opis cnoty: Maryja Najuboższa

Ubóstwo Maryi nie było jedynie ubóstwem materialnym, choć Ewangelie wyraźnie wskazują, że żyła skromnie, w realiach ludzi prostych. Jej ubóstwo miało charakter głęboko duchowy: było wolnością od przywiązań i pełnym zawierzeniem Bogu, który staje się jedynym oparciem i skarbem.

Scena Narodzenia jest jednym z najpotężniejszych obrazów tej cnoty. Maryja rodzi Syna Bożego w miejscu, które nie tylko jest niegodne królewskiego narodzenia, ale wręcz niegodne narodzenia jakiegokolwiek człowieka. Żłób, stajnia, odrzucenie w gospodzie - to warunki krańcowego ubóstwa. Nie ma dla nich miejsca, bo Boga nikt nie oczekiwał. A Maryja przyjmuje to bez skargi. W Jej ubóstwie nie znajdziemy cienia buntu; jest w nim całkowita zgoda, że Bóg działa w prostocie i w tym, co małe.

Kolejnym wymiarem ubóstwa jest złożenie ofiary ubogich (Łk 2,24). Maryja nie tylko żyje skromnie - Ona przyjmuje swój stan jako przestrzeń działania Boga. Nie wstydzi się ubóstwa. Nie szuka wyjątkowych przywilejów, choć nosi w sobie Króla Wszechświata. W Jej życiu ubóstwo nigdy nie jest przypadkowym brakiem, lecz świadomą drogą - drogą całkowitego otwarcia na Boga, który przede wszystkim przychodzi do „ubogich w duchu”.

Ubóstwo Maryi uwidacznia się również w ciągłych trudach: podróż do Betlejem w ostatnich dniach ciąży, rodzenie w stajni, ucieczka przed Herodem, życie uchodźcze w Egipcie, a potem zwykła codzienność Nazaretu, bez sławy i przywilejów. Maryja żyje w nieustannym zdaniu się na Boga. Nie gromadzi, nie zabezpiecza się, nie kalkuluje. Jest otwarta na to, co Bóg przygotował - choć często oznacza to niewygodę, brak stabilizacji i życie w cieniu.

Najgłębszy wymiar ubóstwa Maryi to jednak Jej całkowita gotowość oddania wszystkiego - nawet własnego Syna. Ubóstwo duchowe oznacza bowiem wolność od przywiązań, nawet najbardziej świętych. Na Golgocie Maryja stoi u stóp krzyża nie dlatego, że Jej nie zależy, lecz dlatego, że zawierzyła Bogu całkowicie. Jej bogactwem jest wola Ojca - nawet wtedy, gdy prowadzi przez cierpienie.

Ubóstwo Maryi jest więc radykalną wolnością od wszystkiego, co nie jest Bogiem, aby móc posiąść jedyne prawdziwe dobro - Jego samego. W tym znaczeniu Maryja jest najuboższa, bo nie zatrzymuje niczego dla siebie - i najbogatsza, bo cała należy do Boga.

Komentarze Ojców Kościoła

Św. Ambroży

Ambroży często podkreślał, że Maryja jest wzorem ubogich w duchu:
„Bogactwem Maryi jest Chrystus. Kto posiada Chrystusa, ma wszystko.”

Św. Augustyn

Augustyn widzi w ubóstwie Maryi drogę pokory i pełnej wolności ducha:
„Maryja była uboga, lecz Jej ubóstwo było skarbem, dzięki któremu pełniej mogła przyjąć Boga.”

Św. Hieronim

Hieronim zwraca uwagę na realizm Jej ubóstwa:
„Syn Boży nie znalazł miejsca w gospodzie, bo wybrał ubóstwo. Maryja przyjęła je z radością.”

Św. Efrem Syryjczyk

Efrem często ukazywał Maryję w świetle paradoksu wcielenia:
„W ubogiej grocie zamieszkało bogactwo nieba. Maryja była tronem Boga, choć ubrana w ubóstwo ziemi.”

Orygenes

Orygenes wiąże ubóstwo Maryi z wolnością duchową:
„Uboga była, bo nie zatrzymywała niczego dla siebie, a wszystko oddawała Bogu.”

Pseudo-Chryzostom

W komentarzach do Ewangelii wskazuje:
„Maryja nie szukała ziemskich zaszczytów, lecz w ciszy ubóstwa służyła Temu, który jest Panem chwały.”

Krótkie medytacje o ubóstwie Maryi

Jak reaguję, gdy brakuje mi wygody lub uznania? Czy potrafię przyjąć proste warunki z pokojem, jak Maryja?
Co jest moim prawdziwym skarbem? Czy naprawdę mogę powiedzieć, że wystarczy mi Bóg?
Czy potrafię oddać Bogu to, do czego jestem najbardziej przywiązany?
Jak wygląda moje „ubóstwo duchowe” - czy jestem wolny od potrzeby posiadania, kontroli, bycia docenionym?
Czy umiem przyjmować brak zaufania ludzi, odrzucenie lub niezrozumienie jako przestrzeń działania Boga?
Jak reaguję na niepewność przyszłości? Czy ufam Bogu, jak Maryja, która szła drogą pełną niedostatku?
Czy potrafię w codzienności wybierać prostotę, pokój i wdzięczność, widząc w nich miejsce spotkania z Bogiem?

Modlitwa o ducha ubóstwa

Maryjo Najuboższa,
naucz mnie prostoty życia i ufności w Opatrzność.
Oddal ode mnie nadmierne przywiązania, które wiążą serce.
Pomóż mi odkryć bogactwo, które płynie z bliskości Boga.
Ucz mnie dzielić się tym, co mam, z radością i miłością. †

Najcierpliwsza – Patientissima 

Teksty biblijne

J 19,25 - „A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego…”
Najwyższy obraz cierpliwości - wytrwałość w cierpieniu, nieuciekanie przed bólem.
Łk 2,48 - „Synu, czemuś nam to uczynił?”
Cierpliwość szukającej Matki, która w bólu niezrozumienia trwa przy Jezusie.
Łk 21,19 - „Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie.”
Zasada ewangeliczna, którą Maryja realizuje doskonale.
Rz 8,17 - „Jeśli razem z Nim cierpimy, razem z Nim będziemy uwielbieni.”
Maryja cierpi z Chrystusem - i jest pierwszą uczestniczką Jego chwały.
2 Tm 2,12:„Jeśli z Nim wytrwamy, z Nim też królować będziemy.”
Maryja jest wzorem tego trwania.
Dz 5,41: (choć dotyczy apostołów) - obraz wytrwałości w doświadczeniach, w których Maryja również uczestniczy, zwłaszcza w czasach rodzącego się Kościoła.

Łk 2,19 i 2,51: „Zachowywała te sprawy w swoim sercu.” - cierpliwość w oczekiwaniu na zrozumienie Bożych planów.

Łk 1,39–45: Maryja idzie w góry do Elżbiety - cierpliwe i pokorne towarzyszenie innym.

Łk 2,1–7: Trudy podróży i wydania na świat Syna w ubóstwie - cierpliwość w przeciwnościach.

Mt 2,13–15: Ucieczka do Egiptu - cierpliwość wobec Bożych dróg, które czasem wydają się niezrozumiałe.

Dz 1,14: Maryja trwa wytrwale na modlitwie z Apostołami aż do Zesłania Ducha - cierpliwość modlitwy i oczekiwania.

Opis cnoty: Maryja Najcierpliwsza

Cierpliwość Maryi jest cnotą niezwykle bogatą i głęboką. Nie jest biernym znoszeniem trudów, lecz aktywną wytrwałością, która wynika z wiary i miłości. Jej całe życie było szkołą cierpliwości: od zwiastowania, przez narodziny w Betlejem, życie w Nazarecie, niepokoje związane z misją Jezusa, aż po Golgotę i oczekiwanie na Zmartwychwstanie oraz Zesłanie Ducha Świętego.

Pierwszym momentem, w którym objawia się Jej cierpliwość, jest scena zwiastowania. Maryja nie wie, jak w praktyce wypełni się Boży plan, ale cierpliwie poddaje swoje życie Jego prowadzeniu. Cierpliwość jest tu wyrazem dojrzałej wiary, która nie żąda natychmiastowej jasności.

W Betlejem Jej cierpliwość objawia się w akceptacji trudów i ograniczeń. Nie buntuje się wobec braku miejsca, zimna, ubóstwa. Przyjmuje to, co jest, widząc w tym działanie Boga, nawet jeśli jest ono ukryte pod warstwą ludzkiego ubóstwa.

Cierpliwość Maryi widzimy także w życiu codziennym Nazaretu. Lata ukrytego życia Jezusa - pozbawione spektakularnych wydarzeń - są czasem zwyczajnej wytrwałości. Maryja uczy się, że Bóg działa w ciszy. To cnota „zwyczajnych dni”, które dla wielu są trudniejsze niż spektakularne próby.

W scenie odnalezienia Jezusa w świątyni Maryja doświadcza bólu niezrozumienia. Nie pojmuje słów Jezusa, ale nie odrzuca ich i nie sprzeciwia się. „Zachowuje je w sercu” - to biblijny opis cierpliwości duchowej, czyli przyjęcia Bożych tajemnic, które odsłaniają się stopniowo.

Najpełniejszym objawieniem Jej cierpliwości jest jednak Golgota. Stanie pod krzyżem to najwyższa forma wytrwałej miłości: Maryja nie odchodzi, choć każda chwila jest przeszyta bólem. Jej cierpliwość jest heroicznym trwaniem przy Jezusie w godzinie, gdy wydaje się, że wszystko przegrane. To wierność nie na miarę emocji, lecz wierność wypływająca z głębokiej więzi z Bogiem.

Po Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu Maryja trwa z uczniami na modlitwie, oczekując obiecanego Ducha Świętego. To cierpliwość nadziei - nie bierne oczekiwanie, lecz wytrwała modlitwa i obecność, dzięki którym rodzi się Kościół.

Cierpliwość Maryi jest więc cnotą dynamiczną, owocem miłości i pokory. To cierpliwość, która ufa Bogu mimo braku zrozumienia, która wytrwa w bólu, która nie zraża się trudami codzienności i która wierzy w spełnienie Bożych obietnic.

Komentarze Ojców Kościoła

Św. Ireneusz z Lyonu

Wskazuje, że Maryja wytrwała tam, gdzie Ewa upadła:
„Ewa przez niecierpliwość sprowadziła śmierć, Maryja przez wytrwałość sprowadziła życie.”

Św. Cyryl Aleksandryjski

Podkreśla Jej mężne trwanie pod krzyżem:
„Stała pod krzyżem nie jako słaba kobieta, ale jako Matka, która wierzy Bogu do końca.”

Św. Ambroży

Wskazuje na Jej cierpliwość w niezrozumieniu:
„Nie rozumiała, lecz ufała; nie widziała końca, lecz wytrwała.”

Św. Augustyn

Zwraca uwagę na cierpliwość w codzienności:
„Maryja uczy cierpliwości w małych rzeczach, bo kto wytrwa w małych, wytrwa i w wielkich.”

Św. Efrem Syryjczyk

Podziwia Jej wytrwałość u stóp krzyża:
„Jej serce było przebite, ale duch niewzruszony.”

Orygenes

Wskazuje na Jej cierpliwość jako wzór dla Kościoła:
„Kościół ma uczyć się od Maryi trwania, aż przyjdzie światło.”

Krótkie medytacje o cierpliwości Maryi

Czy potrafię cierpliwie trwać przy Jezusie, gdy sytuacje stają się trudne lub niezrozumiałe?
Jak reaguję na opóźnienia, próby i oczekiwanie - czy szukam drogi ucieczki, czy przyjmuję czas Boga?
Czy umiem „zachowywać w sercu” to, czego jeszcze nie rozumiem, zamiast buntować się przeciw Bogu?
Jak wyglądają moje „codzienne próby cierpliwości” - drobne krzyże i zdenerwowania?
Czy moje cierpienie rodzi we mnie wytrwałość, czy rozpacz?
W czym dzisiaj Jezus zaprasza mnie do trwania pod krzyżem - do wytrwałej obecności, choć jest to trudne?
Czy potrafię cierpliwie modlić się jak Maryja w Wieczerniku, czekając na dary Ducha Świętego?

Modlitwa o cierpliwość

Maryjo Najcierpliwsza,
uproś mi serce wytrwałe w trudnościach i spokojne w próbach.
Naucz mnie znosić cierpienia z miłością, nie tracąc nadziei.
Wyproś mi łaskę trwania przy Jezusie, nawet gdy droga wiedzie przez krzyż.
Niech moja cierpliwość owocuje pokojem. †

Najmiłosierniejsza – Clementissima 

Teksty biblijne

Łk 1,39–40 - Pośpiech miłości
Maryja nie myśli o sobie, choć właśnie otrzymała największą tajemnicę świata. Pierwszym ruchem jej serca jest miłosierna służba Elżbiecie.
Łk 1,56 - Wytrwała pomoc
Nie przyszła tylko na chwilę. Jej miłosierdzie jest konkretne, pracowite, pełne poświęcenia.
J 2,1–11 - Wstawiennictwo w Kanie
To jest miłosierdzie oczu, które widzą, serca, które współczuje, i wiary, która działa.
J 19,25–27 - Pod krzyżem
Pod krzyżem Maryja staje się Matką wszystkich:
Łk 1,46–55 - Magnificat
Mt 12,50 - Matka przez miłość
Łk 10,29–37 - Dobry Samarytanin (typologicznie)

„ W owych dniach Maryja wybrała się i podróżowała z pośpiechem… i weszła do domu Zachariasza.”

„Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy.”

Maryja dostrzega potrzebę, zanim inni ją zauważą:

„Nie mają wina.”

Jej obecność przy cierpieniu Syna jest najczystszą formą współczucia.

„Oto Matka twoja.”

Cała pieśń jest uwielbieniem Bożego miłosierdzia — Maryja je przyjmuje, żyje nim i przekazuje dalej.

Choć nie odnosi się wprost do Maryi, Jezus wskazuje, że prawdziwe pokrewieństwo polega na miłosierdziu wypełniającym wolę Boga.

W tradycji Ojców Maryja bywa widziana jako ta, która „pochyla się” nad człowiekiem poranionym grzechem.

Opis cnoty: Maryja Najmiłosierniejsza

Maryja jest nazwana przez tradycję Kościoła Najmiłosierniejszą, ponieważ Jej serce zostało w wyjątkowy sposób ukształtowane przez Boga jako przestrzeń współczującej miłości. Miłosierdzie Maryi nie jest uczuciem czy naturalną emocjonalnością, ale duchową postawą, która wypływa z Jej głębokiego zjednoczenia z Bogiem – Bogiem, który jest „bogaty w miłosierdzie” (Ef 2,4). Jako Ta, która zrodziła Miłosierdzie Wcielone, staje się pierwszym odbiciem tej Bożej cechy w świecie.

Jej miłosierdzie ujawnia się przede wszystkim w czynach. Zaledwie otrzymawszy zwiastowanie, Maryja nie zatrzymuje radości dla siebie, lecz wyrusza „z pośpiechem” do Ain Karim. To pierwszy ewangeliczny obraz Jej miłości czynnej: młoda kobieta, niosąca w sobie Słowo, idzie, by służyć starszej krewnej. Właśnie taki dynamizm – bezinteresowny, radosny i niezwłoczny – stanowi o charakterze Jej miłosierdzia. Miłość Maryi jest konkretna, wyrażona w pracy, obecności, codziennym wysiłku i uważności na potrzeby drugiego.

Miłosierdzie Maryi to także delikatność i subtelność serca, które widzi więcej niż inni. W Kanie nikt jeszcze nie dostrzega braku wina, ale Ona już rozpoznaje narastający wstyd nowożeńców. To głęboko matczyne: Maryja potrafi dostrzec nie tylko zewnętrzne braki, ale przede wszystkim ludzką troskę, lęk, duchowy niepokój. Jej miłosierdzie jest wejściem w czyjąś sytuację, wczytaniem się w gesty i potrzeby, zanim zostaną wypowiedziane. Dlatego Ojcowie Kościoła często podkreślali Jej zdolność niesienia ulgi tam, gdzie człowiek nie umiał jeszcze prosić.

Najpełniejszy wymiar miłosierdzia Maryi objawia się jednak pod krzyżem. Tam współcierpi z Chrystusem nie tylko jako Matka, ale jako ta, która przyjmuje na siebie cierpienia ludzkości. To właśnie w tej godzinie zostaje dana Kościołowi jako Matka: „Oto Matka twoja” (J 19,27). Jej miłosierdzie staje się wówczas nie tylko ludzką czułością, ale duchowym macierzyństwem wobec grzeszników. Nie jest to miłosierdzie tanie ani powierzchowne - kosztuje Ją wszystko. Uczy nas, że prawdziwe współczucie ma coś wspólnego z ofiarą, z wejściem w cudzy ból, z pragnieniem, aby nikt nie pozostał sam w swoim cierpieniu.

Po zmartwychwstaniu Maryja nadal trwa przy uczniach, zgromadzona z nimi na modlitwie (Dz 1,14). Jej obecność jest źródłem pokoju i jedności - to przedłużenie Jej miłosierdzia, które nie kończy się wraz z ziemskim życiem Jezusa. Tradycja Kościoła widzi w Niej Matkę, która nie przestaje wstawiać się za ludźmi, a Jej miłosierdzie jest nieustanne, spokojne i silne. W licznych świadectwach starożytnych chrześcijan Maryja jawi się jako Ta, która „przychodzi z pomocą”, „pociesza w ucisku”, „osłania w niebezpieczeństwie” - nie dlatego, że zastępuje Chrystusa, lecz dlatego, że najdoskonalej odbija Jego współczującą miłość.

W miłosierdziu Maryi splatają się trzy elementy:
– czujność serca, które widzi ludzką biedę;
– bliskość, która nie opuszcza człowieka w jego trudzie;
– działanie, które niesie pomoc, pocieszenie i nadzieję.

Jej miłosierdzie jest łagodne, ale zdecydowane; ciche, ale skuteczne; pokorne, ale pełne mocy Ducha Świętego. Uczy nas, że najgłębsza forma miłosierdzia rodzi się ze spotkania z Bogiem i płynie z serca, które pozwoliło się Jemu przemienić.

Maryja jest nazwana przez tradycję Kościoła Najmiłosierniejszą, ponieważ Jej serce zostało w wyjątkowy sposób ukształtowane przez Boga jako przestrzeń współczującej miłości. Miłosierdzie Maryi nie jest uczuciem czy naturalną emocjonalnością, ale duchową postawą, która wypływa z Jej głębokiego zjednoczenia z Bogiem – Bogiem, który jest „bogaty w miłosierdzie” (Ef 2,4). Jako Ta, która zrodziła Miłosierdzie Wcielone, staje się pierwszym odbiciem tej Bożej cechy w świecie.

Jej miłosierdzie ujawnia się przede wszystkim w czynach. Zaledwie otrzymawszy zwiastowanie, Maryja nie zatrzymuje radości dla siebie, lecz wyrusza „z pośpiechem” do Ain Karim. To pierwszy ewangeliczny obraz Jej miłości czynnej: młoda kobieta, niosąca w sobie Słowo, idzie, by służyć starszej krewnej. Właśnie taki dynamizm – bezinteresowny, radosny i niezwłoczny – stanowi o charakterze Jej miłosierdzia. Miłość Maryi jest konkretna, wyrażona w pracy, obecności, codziennym wysiłku i uważności na potrzeby drugiego.

Miłosierdzie Maryi to także delikatność i subtelność serca, które widzi więcej niż inni. W Kanie nikt jeszcze nie dostrzega braku wina, ale Ona już rozpoznaje narastający wstyd nowożeńców. To głęboko matczyne: Maryja potrafi dostrzec nie tylko zewnętrzne braki, ale przede wszystkim ludzką troskę, lęk, duchowy niepokój. Jej miłosierdzie jest wejściem w czyjąś sytuację, wczytaniem się w gesty i potrzeby, zanim zostaną wypowiedziane. Dlatego Ojcowie Kościoła często podkreślali Jej zdolność niesienia ulgi tam, gdzie człowiek nie umiał jeszcze prosić.

Najpełniejszy wymiar miłosierdzia Maryi objawia się jednak pod krzyżem. Tam współcierpi z Chrystusem nie tylko jako Matka, ale jako ta, która przyjmuje na siebie cierpienia ludzkości. To właśnie w tej godzinie zostaje dana Kościołowi jako Matka: „Oto Matka twoja” (J 19,27). Jej miłosierdzie staje się wówczas nie tylko ludzką czułością, ale duchowym macierzyństwem wobec grzeszników. Nie jest to miłosierdzie tanie ani powierzchowne - kosztuje Ją wszystko. Uczy nas, że prawdziwe współczucie ma coś wspólnego z ofiarą, z wejściem w cudzy ból, z pragnieniem, aby nikt nie pozostał sam w swoim cierpieniu.

Po zmartwychwstaniu Maryja nadal trwa przy uczniach, zgromadzona z nimi na modlitwie (Dz 1,14). Jej obecność jest źródłem pokoju i jedności - to przedłużenie Jej miłosierdzia, które nie kończy się wraz z ziemskim życiem Jezusa. Tradycja Kościoła widzi w Niej Matkę, która nie przestaje wstawiać się za ludźmi, a Jej miłosierdzie jest nieustanne, spokojne i silne. W licznych świadectwach starożytnych chrześcijan Maryja jawi się jako Ta, która „przychodzi z pomocą”, „pociesza w ucisku”, „osłania w niebezpieczeństwie” - nie dlatego, że zastępuje Chrystusa, lecz dlatego, że najdoskonalej odbija Jego współczującą miłość.

W miłosierdziu Maryi splatają się trzy elementy:
– czujność serca, które widzi ludzką biedę;
– bliskość, która nie opuszcza człowieka w jego trudzie;
– działanie, które niesie pomoc, pocieszenie i nadzieję.

Jej miłosierdzie jest łagodne, ale zdecydowane; ciche, ale skuteczne; pokorne, ale pełne mocy Ducha Świętego. Uczy nas, że najgłębsza forma miłosierdzia rodzi się ze spotkania z Bogiem i płynie z serca, które pozwoliło się Jemu przemienić.

Komentarze Ojców Kościoła o miłosierdziu Maryi

Św. Ireneusz z Lyonu

Maryja stała się „przyczyną zbawienia dla siebie i całego rodzaju ludzkiego” - przez swoje współczucie, które przeciwstawia się Ewie („przyczynie śmierci”).
Miłosierdzie Maryi polega na współuczestnictwie w dziele naprawy człowieka.

Św. Efrem Syryjczyk

Nazywa Maryję:

„Ucieczką grzeszników, Pocieszeniem strapionych.”
Podkreśla jej matczyną łagodność i niezmienne współczucie.

Św. Grzegorz z Nazjanzu

Pisze, że Maryja jest „pełna łaski”, co oznacza:

„pełna dobroci dla ludzi, miłosierna, łagodna i uprzejma wobec cierpiących.”

Św. Ambroży

W komentarzu do Łk 1,39 zauważa, że Maryja „pospieszyła z miłością”, bo taka jest natura miłosierdzia - „nie zwleka, gdy widzi potrzebę”.

Św. Augustyn

Widział w Maryi tę, która „przez miłość duchową stała się Matką członków Chrystusa” -
a matka nie może nie współczuć swoim dzieciom.

Św. Jan Damasceński

Podkreśla jej „niewyczerpane miłosierdzie”, które wypływa z faktu, że rodząc Miłosierdzie Wcielone, sama stała się „źródłem zmiłowania dla wiernych”.

Orygenes - Zwraca uwagę na Maryję stojącą pod krzyżem:

„Jej współcierpienie jest dowodem najczystszej miłości.”
Miłosierdzie Maryi ma wymiar mistycznego zjednoczenia z cierpieniem Syna.

Krótkie medytacje o miłosierdziu Maryi

Miłosierdzie zaczyna się od zauważenia - Maryjo, naucz mnie widzieć potrzebujących tak jak Ty dostrzegłaś Elżbietę i nowożeńców w Kanie - zanim inni cokolwiek powiedzieli.

Miłosierdzie nie zatrzymuje czasu dla siebie - Ty poszłaś „z pośpiechem”. Naucz mnie reagować na cudze potrzeby bez odkładania.

Miłosierdzie jest obecnością - Przebywałaś z Elżbietą trzy miesiące; stałaś wytrwale pod krzyżem. Naucz mnie być przy tych, którzy cierpią - nawet jeśli nie mam słów.
Miłosierdzie jest czynem, nie tylko uczuciem - Ty pomagałaś, służyłaś, wstawiałaś się, działałaś. Matko, wyrwij mnie z wygodnych wymówek.
Miłosierdzie jest współczuciem, nie litością - Litość się wzrusza, ale nic nie robi;
miłosierdzie Maryi
miłosierdzie Maryi
miłosierdzie Maryi łączy serce z czynem, ból z pomocą.
Miłosierdzie modli się za innych - Twoje najgłębsze miłosierdzie okazało się w tym, że stojąc pod krzyżem, nie przestawałaś kochać tych, którzy zadawali ból Twojemu Synowi. Maryjo, ucz mnie modlitwy za trudnych ludzi.
Miłosierdzie rodzi pokój - Gdzie wchodziłaś Ty, tam przychodziła radość: do Elżbiety, do wesela, do Kościoła w Wieczerniku.
Naucz mnie być narzędziem pokoju, nie zamętu.
Naucz mnie być narzędziem pokoju, nie zamętu.

Naucz mnie być narzędziem pokoju, nie zamętu.

Modlitwa o miłosierdzie

Maryjo Najmiłosierniejsza,
rozlej w moim sercu dobroć, która pochyla się nad każdym człowiekiem.
Ucz mnie przebaczać tak, jak Ty przebaczałaś.
Niech moje słowa i czyny niosą ulgę cierpiącym i zagubionym.
Przemień moje serce w narzędzie Bożego miłosierdzia. †

Najboleśniejsza – Maestissima 

Teksty biblijne

Łk 2,35 – „Twoją duszę miecz przeniknie.”

J 19,25 – „A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego…”

Hi 28,13 – „Człowiek nie zna drogi do niej; nie znajduje się jej w krainie żyjących.” (Tradycyjnie stosowane symbolicznie do tajemnicy cierpienia i mądrości krzyża.)

Dz 1,14 – „Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie wraz z Maryją, Matką Jezusa.”

Mt 10,22 – „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.”

Iz 53,3–5 – opis Cierpiącego Sługi (Maryja współcierpi z Nim).

Łk 2,48 – ból Serca Matki odnajdującej Jezusa w świątyni.

Ps 22 – prorocki psalm o cierpieniu Mesjasza, który Maryja kontemplowała.

J 16,20–22 – „Wasz smutek przemieni się w radość.”

Ap 12,2 – „Niewiasta brzemienna i cierpiąca bóle rodzenia.” (Tradycyjnie odczytywane jako Maryja rodząca ludzi Kościoła w bólach zbawczych.)

Opis cnoty: Maryja Najboleśniejsza

Cnota Maryi jako Najboleśniejszej odsłania Jej duchowe piękno, które jaśnieje w tajemnicy cierpienia przeżywanego z doskonałą miłością i wiarą. Jej ból nie jest tylko doświadczeniem matki, która patrzy na śmierć Syna; jest uczestnictwem w zbawczym dziele Chrystusa. Maryja nie musiała cierpieć fizycznie, aby dołączyć do ofiary Jezusa: Jej cierpienie było duchowe, całkowite, głęboko wewnętrzne - było bólem serca, najczulszego z serc, całkowicie zjednoczonego z Bogiem.

Proroctwo Symeona „Twoją duszę miecz przeniknie” zapowiadało, że całe Jej życie będzie napięte między radością Bożych obietnic a bólem, jaki niesie ich wypełnianie. To pierwsze ostrze miecza: świadomość, że droga Mesjasza będzie drogą prześladowania, odrzucenia, a w końcu śmierci. Maryja nosi ten miecz nieustannie - w Nazarecie, w Betlejem, na wygnaniu w Egipcie i podczas codziennych lat ukrytego życia Jezusa. To cierpienie nie ma w sobie goryczy, lecz jest pełne posłuszeństwa Bogu. Maryja nie buntuje się przeciwko bólowi, ale przyjmuje go jako część tajemnicy miłości.

Najbardziej dramatycznym momentem Jej bólu jest Golgota. Maryja nie krzyczy, nie rozpacza, nie osuwa się w beznadzieję. Stała - „stabat Mater” - to jedno z najbardziej poruszających słów Nowego Testamentu. Jej obecność pod krzyżem jest milcząca, ale niewyobrażalnie intensywna. Tam Jej cierpienie osiąga szczyt: patrzy na konającego Syna, który jest zarazem Jej Bogiem. A jednak nie odwraca wzroku. Ten ból nie niszczy Jej wiary - przeciwnie, pogłębia ją. Maryja jest Najboleśniejsza nie dlatego, że Jej cierpienie było największe po ludzku, ale dlatego, że było doskonale zjednoczone z cierpieniem Chrystusa.

Po śmierci Jezusa Maryja pozostaje Matką boleści także dla Kościoła. Jej ból nie zamienia się w zamknięcie serca, lecz w macierzyńskie przyjęcie uczniów i przyszłych pokoleń wierzących. W Wieczerniku trwa na modlitwie nie jako kobieta złamana, ale jako Matka, której ból został przemieniony w duchową płodność. Dlatego Ojcowie mówią, że Kościół „narodził się pod krzyżem z otwartego Serca Jezusa i przebitego serca Maryi”.

Maryja jest dla wierzących wzorem przeżywania cierpienia w sposób twórczy, owocny i pełen sensu. Jej ból jest czysty, ponieważ nie zawiera buntu; jest odważny, ponieważ nie ucieka; jest pełen miłości, ponieważ jest całkowicie oddany Bogu. Uczy nas, że cierpienie przyjęte z miłością staje się miejscem największej duchowej przemiany i najgłębszego zjednoczenia z Chrystusem.

Komentarze Ojców Kościoła

Św. Ireneusz z Lyonu

„Maryja stała się nową Ewą, współpracującą w posłuszeństwie i w cierpieniu z nowym Adamem.”
- Wskazuje, że Jej cierpienie jest aktywnym współudziałem w dziele zbawienia.

Św. Bernard z Clairvaux

„Miecz, który przeszył duszę Maryi, był o wiele bardziej dotkliwy niż gwoździe, które przeszyły ciało Jej Syna.”
- Bernard podkreśla duchowy wymiar Jej bólu.

Św. Ambroży

„Maryja stała pod krzyżem, a nie leżała pod ciężarem bólu. To świadczy o sile Jej wiary.”
- Ambroży widzi w Niej wzór męstwa.

Św. Efrem Syryjczyk

„O Pani, która cierpiałaś, patrząc na cierpiącego, weź pod swoją opiekę tych, którzy cierpią dziś.”
- Ukazuje Jej miłosierną solidarność z ludźmi dotkniętymi bólem.

Św. Alfons Liguori

„Jej męka była męką serca: najczulszego z serc, które kochało najbardziej.”
- Alfons podkreśla czystość Jej bólu.

Krótkie medytacje o boleści Maryi

Stać tam, gdzie boli - Maryja nie uciekła od krzyża. Czy ja uciekam od miejsc trudnych, od ludzi cierpiących, od własnych ran?

Milczeć z wiarą - Maryja nie wypowiada pod krzyżem ani jednego słowa. Czy moje cierpienie rodzi modlitwę, czy tylko skargę?

Cierpieć bez goryczy - Jej ból nie zamienia się w gniew. Czy potrafię cierpieć bez oskarżania Boga i ludzi?

Łączyć swoje cierpienie z Chrystusem - Maryja uczy: cierpienie ma sens tylko wtedy, gdy zostaje ofiarowane. Czy oddaję Bogu to, co jest dla mnie najtrudniejsze?

Widzieć cierpienie innych - Maryja nie zamyka się w swoim bólu - staje się Matką ucznia. Czy w chwilach trudnych dostrzegam potrzeby innych?

Wytrwać do końca - Największą cnotą w cierpieniu jest wytrwałość. Czy trwam, czy zniechęcam się przy pierwszej ciemności?

Pozwolić, by ból przemienił się w miłość - W Wieczerniku Maryja nie jest załamana, lecz umocniona. Czy moje rany mogą stać się miejscem łaski dla innych?

Modlitwa o wytrwanie w boleści i jedność z Chrystusem

Maryjo Najboleśniejsza,
bądź przy mnie, gdy spotyka mnie cierpienie.
Naucz mnie łączyć moje krzyże z krzyżem Twojego Syna.
Daj mi wiarę, że z bólu Bóg może wyprowadzić zbawienie i dobro.
Niech Twoja macierzyńska obecność prowadzi mnie do nadziei. †

Zakończenie: Maryja jako wzór drogi do świętości

Kontemplując dziesięć cnót Maryi, widzimy przed sobą nie tylko wyjątkową postać biblijną, lecz żywy obraz człowieka całkowicie otwartego na Boga. Jej cnoty nie są zestawem abstrakcyjnych zalet, lecz konkretną drogą życia – drogą, po której może iść każdy wierzący. Maryja ukazuje, że świętość nie polega na niezwykłych czynach, lecz na codziennym odpowiadaniu na Bożą łaskę tam, gdzie On nas postawił. W Niej Bóg objawił, jak może wyglądać serce, które pozwoliło się prowadzić w każdej chwili: serce pokorne, ubogie, posłuszne, wierne i pełne miłości.

Każda z maryjnych cnót jest dla nas zaproszeniem. Czystość uczy nas, że nasze życie nabiera pełnego blasku wtedy, gdy jest przezroczyste dla Boga i wolne od tego, co zaciemnia Jego światło. Roztropność przypomina, że wiara nie jest ślepym porywem, lecz mądrością rozeznawania, w której słuchanie Boga poprzedza działanie. Pokora chroni nas przed iluzją samowystarczalności i otwiera na łaskę, która czyni w nas rzeczy większe, niż potrafimy sobie wyobrazić. Wiara Maryi ukazuje, że człowiek jest naprawdę sobą dopiero wtedy, gdy przestaje opierać się jedynie na sobie i pozwala Bogu działać w swoim życiu.

Pobożność i nabożeństwo Maryi uczą nas modlitwy, która jest nie tyle wypowiadaniem formuł, ile postawą żywego, ufnego oddania. Posłuszeństwo Maryi nie jest uległością, lecz wolnością: dobrowolnym wyborem zgody na wolę Boga, który nigdy nie prowadzi ku ciemności, lecz ku pełni życia. Ubóstwo Jej serca nie polega na braku, ale na bogactwie wolności - wolności od przywiązania do rzeczy, opinii czy wygody, aby całkowicie należeć do Boga. Cierpliwość Maryi wskazuje, że droga wiary jest procesem, w którym Bóg kształtuje nas przez czas, doświadczenia i próby. Boleść Maryi przypomina wreszcie, że miłość, jeśli jest prawdziwa, wiąże się z gotowością współcierpienia - i że Bóg jest najbliżej wtedy, gdy niesiemy nasze krzyże w jedności z Chrystusem.

Wszystkie te cnoty układają się w jedną wielką prawdę: Maryja jest obrazem Kościoła i obrazem duszy wierzącej. W Niej widzimy, jak łaska i ludzka odpowiedź mogą współdziałać, tworząc coś, co przekracza wszelkie ludzkie możliwości. Dlatego naśladowanie Maryi nie jest jedynie pobożną praktyką; jest drogą formacji serca, które pragnie żyć w pełni Ewangelią. Jej cnoty są lustrem, w którym możemy zobaczyć zarówno własne słabości, jak i zaproszenie Boga, byśmy pozwolili Mu nas przemieniać.

Dzisiejszy świat często szuka siły w samowystarczalności, sukcesie, kontroli i szybkości działania. Maryja pokazuje drogę przeciwną - drogę słuchania, pokory, ufności i miłości, która wydaje się słaba w oczach świata, ale jest jedyną drogą prowadzącą do prawdziwej wolności. Chociaż Jej cnoty mogą wydawać się trudne, nie są one poza naszym zasięgiem. Są owocem łaski - a łaska jest darem dostępnym dla każdego. Bóg, który uczynił Maryję pełną łaski, pragnie również nasze życie wypełnić swoją obecnością, jeśli tylko otworzymy się jak Ona.

Naśladowanie Maryi prowadzi do upodobnienia do Chrystusa, bo Jej cnoty są odbiciem Jego własnych postaw. Im bardziej żyjemy jak Maryja, tym bardziej żyje w nas Jezus. To jest istota chrześcijańskiej drogi do zbawienia: pozwolić Bogu, aby Jego Syn rósł w naszym sercu, myślach, relacjach i wyborach. Maryja jest najlepszą Przewodniczką na tej drodze, bo była najdoskonalszą uczennicą swego Syna.

Kontemplując Jej cnoty i próbując je naśladować, stajemy się ludźmi, którzy wprowadzają w świat więcej pokoju, czystości, miłości, cierpliwości, pokory i miłosierdzia. A to właśnie te cnoty otwierają bramę nieba. Maryja, która pierwsza przeszła tą drogą, wskazuje nam, że świętość jest możliwa, że droga do Boga jest realna, a nasze życie - nawet w swojej kruchości - może stać się miejscem działania Jego łaski. Jej cnoty nie są więc jedynie pięknym opisem; są mapą prowadzącą do życia wiecznego, jeśli tylko zechcemy nią iść.

Krótkie modlitewne zakończenie

Maryjo, Matko pełna cnót,
wyjednaj nam serce otwarte na Boga, jak Twoje.
Ucz nas czystości myśli, roztropności w decyzjach i pokory wobec Bożej woli.
Umocnij naszą wiarę i rozpłomień naszą modlitwę.
Spraw, byśmy byli posłuszni natchnieniom Ducha,
ubodzy duchem, cierpliwi w próbach, wytrwali w pobożności
i gotowi nieść krzyż wraz z Twoim Synem.
Niech Twoje cnoty kształtują nasz charakter,
abyśmy coraz bardziej upodabniali się do Jezusa
i doszli do życia wiecznego,
gdzie z Tobą będziemy Go chwalić na wieki.
Amen. †

Najświętsza Maryja Panna jest wzorem dla całego Kościoła. Prawdę o Jej cnotach znajdujemy w Ewangelii. Naśladowanie cnót Matki Bożej jest pewną drogą do naszego zbawienia. Dlatego też, pierwsi chrześcijanie, rozważając opowieści biblijne, patrzyli na Maryję szczególnie jako na niezrównany wzór miłości i służby. Wbrew obawom niektórych, naśladowanie Maryi nie odwodzi nas od podążania za Jezusem Chrystusem, lecz czyni je łatwiejszym. Wiemy o tym, że Matka Jezusa zawsze pełniła wolę Bożą, tak więc praktykując Jej cnoty, podążamy za Jej Boskim Synem. Zasada „przez Maryję do Jezusa” ma w tym przypadku szczególne zastosowanie. Owa maryjna tradycja pobożnościowa, ujęta w tej formule zawsze cieszyła się poparciem najwyższych autorytetów Kościoła. Zarówno papież Św. Paweł VI jak i Św. Jan Paweł II są tego doskonałym przykładem. Całą drugą część adhortacji Signum Magnum, opublikowanej w 50. rocznicę objawień maryjnych w Fatimie, Paweł VI poświęcił „pobożnemu naśladowaniu cnót Matki Bożej, Maryi.” Raz jeszcze potwierdził słuszność dążenia do świętości w Jezusie „przez Maryję”. Zaś Święty Jan Paweł II znany z jego głębokiej pobożności maryjnej, najlepiej wyrażonej jego mottem biskupim „Totus Tuus”, oraz jego codziennym zawierzaniem się Matce Najświętszej.

Koronka dziesięciu Cnót Ewangelicznych Najświętszej Maryi Panny

† W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj. I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Amen.

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża Najczystsza, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża Najroztropniejsza, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża Najpokorniejsza, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża Najwierniejsza, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża Najpobożniejsza, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża Najposłuszniejsza, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża Najuboższa, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża Najcierpliwsza, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża Najmiłosierniejsza, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża Najboleśniejsza, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i  zawsze, i  na wieki wieków. Amen.

W poczęciu Twoim, Panno, Niepokalanaś była.

Módl się za nami do Boga Ojca, któregoś Syna porodziła.

Módlmy się. Boże, Ty przez Niepokalane Poczęcie Najświętszej Dziewicy przygotowałeś swojemu Synowi godne mieszkanie i na mocy zasług przewidzianej śmierci Chrystusa zachowałeś Ją od wszelkiej zmazy, daj nam za Jej przyczyną dojść do Ciebie bez grzechu. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Niepokalane Poczęcie Maryi Dziewicy.

Niech nam będzie zbawieniem i obroną.

† W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen

 

Litania dziesięciu cnót Ewangelicznych Najświętszej Maryi Panny

† W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen

Kyrie elejson, Chryste elejson, Kyrie elejson,

Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas.

Ojcze z nieba Boże, zmiłuj się nad nami.

Synu Odkupicielu świata Boże, zmiłuj się nad nami.

Duchu Święty Boże, zmiłuj się nad nami.

Święta Trójco Jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.

Panno najczystsza, módl się za nami.

Piękna w miłości, módl się za nami.

Dziewico zawsze przygotowana na przyjście Oblubieńca, módl się za nami.

Dziewico Bogu oddana sercem i ciałem, módl się za nami.

Godny przybytku Zbawiciela, módl się za nami.

Rozmiłowana w Ojcu, módl się za nami.

Nosicielko Ducha Świętego, módl się za nami.

Oblubienico Chrystusowa, módl się za nami.

Służebnico wolna i dyspozycyjna, módl się za nami.

Kochająca ludzi, módl się za nami.

Wzorze oblubieńczej miłości Kościoła, módl się za nami.

Służebniczko czystości, módl się za nami.

Panno najczystsza, ucz nas życia na sposób daru z siebie samego. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najczystsza, ucz nas wolności do bycia dyspozycyjnym dla Boga. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najczystsza, ucz nas miłości ogarniającej wszystkich. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najroztropniejsza, módl się za nami.

Stolico mądrości, módl się za nami.

Panno mądra, módl się za nami.

Dziewico słuchająca, módl się za nami.

Dziewico poszukująca, módl się za nami.

Dziewico rozważająca, módl się za nami.

Dziewico przewidująca, módl się za nami.

Otwarta na natchnienia Ducha Świętego, módl się za nami.

Uległa głosowi Ducha Świętego, módl się za nami.

Prowadzona przez Ducha Świętego, módl się za nami.

Wierna uczennico, módl się za nami.

Zawsze wybierająca dobro, módl się za nami.

Odważna w podejmowaniu trudnych decyzji, módl się za nami.

Matko Dobrej Rady, módl się za nami.

Patronko naszych życiowych wyborów, módl się za nami.

Panno najroztropniejsza, wskazuj nam pewną drogę do Boga. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najroztropniejsza, ucz nas troski o czujność i delikatność sumienia. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najroztropniejsza, ucz nas wszystko oceniać w świetle Bożego prawa. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najpokorniejsza, módl się za nami.

Zwierciadło Prawdy, módl się za nami.

Zawsze ufająca Bogu, módl się za nami.

Szczęśliwa w służbie Bożej, módl się za nami.

Wielkoduszna w miłości, módl się za nami.

Pokorna w modlitwie, módl się za nami.

Pełna wdzięczności, módl się za nami.

Radosna we wszystkim, módl się za nami.

Ciesząca się szczęściem innych, módl się za nami.

Przez pokorę podobająca się Bogu, módl się za nami.

Pani Milczenia, módl się za nami.

Panno najpokorniejsza, ucz nas akceptacji prawdy o nas samych. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najpokorniejsza, ucz nas uznania całkowitej zależności od Boga. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najpokorniejsza, ucz nas wdzięczności za Boże i ludzkie dary. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najwierniejsza, módl się za nami.

Zjednoczona z Bogiem w wierze i miłości, módl się za nami.

Błogosławiona, która uwierzyłaś Słowu Bożemu, módl się za nami.

Wierna otrzymanemu powołaniu, módl się za nami.

Odważna w realizacji woli Bożej, módl się za nami.

Wytrwała w ciemnościach wiary, módl się za nami.

Wierna pod Krzyżem Syna, módl się za nami.

Matko Kościoła, wspólnoty wiary i Eucharystii, módl się za nami.

Przewodniczko wierzących, módl się za nami.

Panno najwierniejsza, ucz nas zawierzenia Bogu we wspólnocie Kościoła. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najwierniejsza, prowadź nas drogą posłuszeństwa w wierze. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najwierniejsza, pomóż nam dochować wierności powołaniu. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najpobożniejsza, módl się za nami.

Maryjo śpiewająca psalmy, módl się za nami.

Maryjo pielgrzymująca do świątyni, módl się za nami.

Maryjo rozważająca słowa Pana, módl się za nami.

Świątynio Boga żywego, módl się za nami.

Napełniona Bożą mocą z wysoka, módl się za nami.

Domie złoty, ozdobiony przez Ducha licznymi cnotami, módl się za nami.

Dziewico adorująca Ojca w duchu i prawdzie, módl się za nami.

Dziewico modląca się, módl się za nami.

Dziewico ofiarująca, módl się za nami.

Dziewico w sercu z Przenajświętszą Trójcą przebywająca, módl się za nami.

Prawdziwa czcicielko Boga, módl się za nami.

Sławiąca nieskończony Majestat Stwórcy, módl się za nami.

Żarliwa w służbie Bożej, módl się za nami.

Niewiasto ewangelicznych błogosławieństw, módl się za nami.

Panno najpobożniejsza, wspieraj nasz codzienny dialog z Bogiem. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najpobożniejsza, ucz nas pobożności opartej na miłości. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najpobożniejsza, ucz nas oddawać cześć Bogu naszym życiem. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno Najposłuszniejsza, módl się za nami.

Dziewico wewnętrznej wolności, módl się za nami.

Dziewico odpowiedzialna, módl się za nami.

Dziewico, która przez posłuszeństwo przyczyniłaś się do naszego zbawienia, módl się za nami.

Ożywiona pragnieniem pełnienia woli Bożej, módl się za nami.

Zjednoczona z Bożą wolą, módl się za nami.

Nauczycielko dialogu, módl się za nami.

Posłuszna drodze wiary, módl się za nami.

Posłuszna drodze cierpienia, módl się za nami.

Posłuszna Bożej miłości, módl się za nami.

Gorliwa w posłuszeństwie, módl się za nami.

Współpracownico Bożego planu zbawienia, módl się za nami.

Wierna prawu Bożemu, módl się za nami.

Panno Najposłuszniejsza, ucz nas posłuszeństwa w wierze, abyśmy dokładnie odczytywali Bożą wolę. Prosimy cię, Niepokalana Matko.

Panno Najposłuszniejsza, wypraszaj nam ducha inicjatywy i odpowiedzialności. Prosimy cię, Niepokalana Matko!

Panno Najposłuszniejsza, ucz nas umierać sobie, aby w Kościele żyć tylko dla Boga. Prosimy cię, Niepokalana Matko!

Panno najuboższa, módl się za nami!

Pierwsza spośród ubogich Pana, módl się za nami!

Dziewico w Bogu pokładająca nadzieję, módl się za nami!

Niewiasto pracowita, módl się za nami!

Obdarowana przez Boga, módl się za nami!

Pełna łaski, módl się za nami!

Bogata miłością, módl się za nami!

Świątynio Bożej obecności, módl się za nami!

Wolna od nieuporządkowanych przywiązań, módl się za nami!

Dzieląca swój los z Chrystusem, módl się za nami!

Uboga niewiasto z Betlejem, módl się za nami!

Uboga niewiasto z Nazaretu, módl się za nami!

Uboga niewiasto na Golgocie, módl się za nami!

Mężna w ubóstwie, módl się za nami!

Solidarna z potrzebującymi, módl się za nami!

Panno najuboższa, prowadź nas drogą wewnętrznego ogołocenia, abyśmy coraz bardziej upodabniali się do Chrystusa. Prosimy Cię, Niepokalana Matko!

Panno najuboższa, ucz nas, abyśmy w pokoju serca troszczyli się o jutro. Prosimy Cię, Niepokalana Matko,

Panno najuboższa, wspieraj nas, abyśmy w ubóstwie widzieli nasz skarb. Prosimy Cię, Niepokalana Matko,

Panno najcierpliwsza, módl się za nami.

Dziewico łagodna, módl się za nami.

Dziewico pogodnego ducha, módl się za nami.

Dziewico radosna w cierpieniu, módl się za nami.

Matko zawierzenia w trudnościach, módl się za nami.

Matko powierzająca wszystko Bogu, módl się za nami.

Matko dojrzewająca w zrozumieniu Syna, módl się za nami.

Matko cierpliwie znosząca ciemną noc wiary, módl się za nami.

Matko cierpliwie nas słuchająca, módl się za nami.

Panno najcierpliwsza, ucz nas cierpliwości przez zwyciężanie zła dobrem. Prosimy Cię, Niepokalana Matko,

Panno najcierpliwsza, ucz nas okazywać cierpliwość zniecierpliwionym. Prosimy Cię, Niepokalana Matko,

Panno najcierpliwsza, wspieraj nas w cierpliwym wzrastaniu duchowym. Prosimy Cię, Niepokalana Matko,

Panno najmiłosierniejsza, módl się za nami.

Matko miłosierdzia, módl się za nami.

Arcydzieło Bożego Miłosierdzia, módl się za nami.

Wychwalająca Miłosierdzie Boże, módl się za nami.

Szczególny świadku Miłosierdzia Ukrzyżowanego, módl się za nami.

Matko Miłosierna, módl się za nami.

Matko najłaskawsza, módl się za nami.

Matko dobrego słowa, módl się za nami.

Matko wrażliwa na ludzkie potrzeby, módl się za nami.

Matko współczująca, módl się za nami.

Matko spiesząca z pomocą, módl się za nami.

Matko wypraszająca pełnię zbawienia duszom czyśćcowym, módl się za nami.

Matko życzliwości, módl się za nami.

Patronko ludzi dobrego serca, módl się za nami.

Pierwsza apostołko Bożego Miłosierdzia, módl się za nami.

Panno najmiłosierniejsza, ucz nas przyjmowania łaski Bożego Miłosierdzia. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najmiłosierniejsza, ucz nas okazywać miłosierdzie modlitwą, słowem i czynem. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najmiłosierniejsza, wspieraj nasze głoszenie światu Bożego Miłosierdzia. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno najboleśniejsza, módl się za nami.

Matko ukrzyżowanego, módl się za nami.

Mieczem boleści przeszyta, módl się za nami.

Wierna pod krzyżem Syna, módl się za nami.

Dopełniająca udręk Zbawiciela, módl się za nami.

Ukryta w cierpieniach Syna, módl się za nami.

Matko bolesna, módl się za nami.

Matko cierpiąca, módl się za nami.

Matko obecna przy ludzkich krzyżach, módl się za nami.

Matko pochylająca się nad chorymi, módl się za nami.

Matko ogarniająca miłością wszystkich cierpiących, módl się za nami.

Matko z bólem serca, poszukująca grzeszników, módl się za nami.

Panno najboleśniejsza, ucz nas w cierpieniu zjednoczenia z Chrystusem. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno Najboleśniejsza, bądź przy nas obecna w kontemplacji ukrzyżowanego. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Panno Najboleśniejsza, wspieraj nas, gdy idziemy drogą cierpienia. Prosimy Cię, Niepokalana Matko.

Maryjo, Niepokalanie Poczęta, módl się za nami.

Matko żyjąca tylko dla Chrystusa, módl się za nami.

Matko i Wychowawczyni Kościoła, módl się za nami.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

Bądź pozdrowiona, Święta Maryjo, wzorze pobożności, napełniona obfitością wszelkich łask, Nosząca w czystym łonie prawdziwego Boga i człowieka.

Módlmy się.

Panie Boże, pokorna dziewica Maryja, cała piękna, jaśnieje przed Twoim Obliczem otoczona chwałą Syna i ozdobiona cnotami, spraw, abyśmy idąc jak Ona za tym, co prawdziwe i słuszne, doszli do Ciebie, źródła wszelkiego piękna i sprawcy świętej miłości. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

† W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen

Szczęść Boże

Kod QR do tego wpisu

Ten link przenosi na górę strony