Edukacja katolicka

wtorek, 28 stycznia 2020

Wielki Post - Koronka Drogi Krzyżowej

Historia Koronki Drogi Krzyżowej

Koronkę ułożyła współzałożycielka nazaretanek Alojza Borgiotti (1803-1873) po objawieniu w kaplicy Księży Misjonarzy w Turynie. Dla osób, które nie mogą z jakiejkolwiek przyczyny obchodzić stacji Drogi Krzyżowej mogą tę Koronkę odprawić w innym miejscu również prywatnie w domu. Siostra Alojza prosiła papieża Piusa IX, aby koronka ta była związana z takimi samymi przywilejami odpustowymi, jak sama Droga Krzyżowa odprawiona w Kościele. Papież Pius X 4 kwietnia 1906 roku zatwierdził modlitwę. Nadał on bullą z 2 listopada 1906 roku wszystkim księżom misjonarzom władzę łączenia z tą Koronką odpustów związanych z Drogą Krzyżową. Przywilej poświęcenia koronek udzielono Księżom Misjonarzom oraz zelatorom i dyrektorom Arcybractwa Konania Pana Jezusa.

Koronkę Drogi Krzyżowej można odmawiać zarówno publicznie jak i prywatnie w czasie Wielkiego Postu. W roku 2020 Wielki Post przypada w dniach 26 luty do 9 kwietnia.

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen †

Na Krzyżyku mówimy:

Wierzę w Boga Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi. I w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego; który się począł z Ducha Świętego; narodził się z Maryi Panny; umęczon pod pontskim Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion; zstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał; wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca wszechmogącego; stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Wierzę w Ducha Świętego; święty Kościół powszechny, Świętych obcowanie; grzechów odpuszczenie; ciała zmartwychwstanie; żywot wieczny. Amen

Na pierwszym paciorku za Krzyżykiem mówimy:

Na cześć Trójcy Przenajświętszej: Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego. Amen.

Na następnych trzech paciorkach mówimy:

Na cześć Niepokalanego Poczęcia Maryi: Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

Na cześć Maryi, Matki Boga: Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

Na cześć Maryi, zawsze Dziewicy: Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

Na następnym paciorku mówimy:

Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu, Jak była na początku, i teraz, i zawsze, i na wieki wieków. Amen Niech będzie pochwalony Przenajświętszy Sakrament. Prawdziwe Ciało i Krew Pana Naszego Jezusa Chrystusa, Teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.

Na Medaliku mówimy:

Przyjmij, Trójco Święta, moje rozważanie Drogi Krzyżowej Pana naszego Jezusa Chrystusa, na uwielbienie Boskiego Majestatu Twego, na zadośćuczynienie za moje grzechy, na podziękowanie za wszystkie dobrodziejstwa Twoje oraz na uproszenie Łask zbawiennych dla żyjących i na wybawienie dusz w czyśćcu cierpiących. Daj im, Jezu, to poznać, że jesteś moją Światłością i Drogą, a zarazem pobudź mnie do skruchy za grzechy i rozpal mnie Miłością Swoją, abym mógł dostąpić Łask i odpustów, jakie do tego nabożeństwa są przywiązane.

Modlitwa wstępna

Miłosierny Panie, mój Mistrzu, chcę wiernie iść za Tobą, chcę Cię naśladować w moim życiu w sposób coraz doskonalszy, dlatego proszę, abyś przez rozważanie Twej męki udzielił mi łaski coraz lepszego rozumienia tajemnic życia duchowego.

Maryjo, Matko Miłosierdzia, zawsze wierna Chrystusowi, prowadź mnie śladami bolesnej męki swego Syna i uproś mi potrzebne łaski do owocnego odprawienia tej Koronki Drogi Krzyżowej. Ofiaruję ją w intencji: (np. kapłanów, osób zakonnych i wszystkich, którzy dążą do doskonałości).

Stacja I - Pan Jezus na śmierć skazany

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

Mt 27, 11-25

Mt 27,11 Jezusa zaś stawiono przed namiestnikiem. Namiestnik zadał Mu pytanie: ”Czy Ty jesteś królem żydowskim?” Jezus odpowiedział: ”Tak, Ja nim jestem”.

Mt 27,12 A gdy Go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiadał.

Mt 27,13 Wtedy zapytał Go Piłat: ”Nie słyszysz, jak wiele zeznają przeciw Tobie?”

Mt 27,14 On jednak nie odpowiedział mu na żadne pytanie, tak że namiestnik bardzo się dziwił.

Mt 27,15 A był zwyczaj, że na każde święto namiestnik uwalniał jednego więźnia, którego chcieli.

Mt 27,17 Gdy się wiec zebrali, spytał ich Piłat: ”Którego chcecie, żebym wam uwolnił, Barabasza czy Jezusa, zwanego Mesjaszem?”

Mt 27,20 Tymczasem arcykapłani i starsi namówili tłumy, żeby prosiły o Barabasza, a domagały się śmierci Jezusa.

Mt 27,21 Pytał ich namiestnik: ”Którego z tych dwóch chcecie, żebym wam uwolnił?” Odpowiedzieli: ”Barabasza”.

Mt 27,22 Rzekł do nich Piłat: ”Cóż więc mam uczynić z Jezusem, którego nazywają Mesjaszem?” Zawołali wszyscy: ”Na krzyż z Nim!”

Mt 27,24 Piłat widząc, że nic nie osiąga, a wzburzenie raczej wzrasta, wziął wodę i umył ręce wobec tłumu, mówiąc: ”Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwego. To wasza rzecz”.

Mt 27,25 A cały lud zawołał: ”Krew Jego na nas i na dzieci nasze”.

Piłat usiłował Jezusa uwolnić. Żydzi jednak zawołali: «Jeżeli Go uwolnisz, nie jesteś przyjacielem Cezara”. Gdy więc Piłat usłyszał te słowa, wyprowadził Jezusa i wydał Żydom, aby Go ukrzyżowano.
Miłosierny Jezu, dopomóż mi, abym umiał przyjąć każdy ludzki sąd i nie dopuść, abym kiedykolwiek wydał skazujący wyrok na Ciebie.

O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do Nieba, i dopomóż szczególnie tym, które najbardziej potrzebują Twojego Miłosierdzia. Błogosławione niech będą Rany Jezusa Chrystusa, bo one wyzwoliły nas od kar za grzechy, błogosławiona niech będzie Jego Drogocenna Krew, która obmyła nas z naszych grzechów.

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego. Amen.

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

Stacja II - Pan Jezus bierze Krzyż na Swoje Ramiona

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

J 12, 24, 27

J 12,24 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity.

J 12,27 Teraz dusza moja doznała lęku i cóż mam powiedzieć? Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny. Nie, właśnie dlatego przyszedłem na tę godzinę.

Mt 27,17-31

Mt 27,27 Wtedy żołnierze namiestnika zabrali Jezusa z sobą do pretorium i zgromadzili koło Niego całą kohortę.

Mt 27,28 Rozebrali Go z szat i narzucili na Niego płaszcz szkarłatny.

Mt 27,29 Uplótłszy wieniec z ciernia włożyli Mu na głowę, a do prawej ręki dali Mu trzcinę. Potem przyklękali przed Nim i szydzili z Niego, mówiąc: ”Witaj, Królu Żydowski!”

Mt 27,30 Przy tym pluli na Niego, brali trzcinę i bili Go po głowie.

Mt 27,31 A gdy Go wyszydzili, zdjęli z Niego płaszcz, włożyli na Niego własne Jego szaty i odprowadzili Go na ukrzyżowanie.

Jezu miłosierny, naucz mnie cenić trud mojego życia, chorobę, każdą ułomność czy cierpienie i z miłością dźwigać ten codzienny krzyż, abym nie bał się cierpienia i śmierci, wierząc, że moja mała Golgota przyniesie plon obfity w niebie.

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja III - Pan Jezus upada pod Krzyżem po raz pierwszy

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

2 Kor 12, 5-10

2 Kor 12,05 Z tego więc będę się chlubił, a z siebie samego nie będę się chlubił, chyba że z moich słabości.

2 Kor 12,06 Zresztą choćbym i chciał się chlubić, nie byłbym szaleńcem; powiedziałbym tylko prawdę. Powstrzymuję się jednak, aby mnie nikt nie oceniał ponad to, co widzi we mnie lub co ode mnie słyszy.

2 Kor 12,07 Aby zaś nie wynosił mnie zbytnio ogrom objawień, dany mi został oścień dla ciała, wysłannik szatana, aby mnie policzkował - żebym się nie unosił pychą.

2 Kor 12,08 Dlatego trzykrotnie prosiłem Pana, aby odszedł ode mnie,

2 Kor 12,09 lecz [Pan] mi powiedział: ”Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali”. Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa.

2 Kor 12,10 Dlatego mam upodobanie w moich słabościach, w obelgach, w niedostatkach, w prześladowaniach, w uciskach z powodu Chrystusa. Albowiem ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny.

Miłosierny Panie, daj mi siłę do pokonywania wszelkich przeszkód stojących na mojej drodze, abym nigdy nie wątpił w możliwość pokonania przeszkód w mojej ziemskiej wędrówce, abym miał siły do podnoszenia się z upadków oraz zachowaj mnie przed każdą, choćby najmniejszą, ale dobrowolną i świadomą niewiernością Bogu.

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja IV - Pan Jezus spotyka Matkę Bolesną

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

Łk 2, 34-35

Łk 2,34 Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: ”Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą.

Łk 2,35 A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”.

Mt 2, 49-50

Mt 12,49 I wyciągnąwszy rękę ku swoim uczniom, rzekł: ”Oto moja matka i moi bracia.

Mt 12,50 Bo kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten Mi jest bratem, siostrą i matką”.

Lm 2,13-16

Lm 2,13 Jak cię pocieszyć? Z czym porównać? Córo Jeruzalem! Z czym cię porównać, by cię pocieszyć? Dziewico, Córo Syjonu, gdyż zagłada twoja wielka jak morze. Któż cię uleczy?

Lm 2,14 Prorocy twoi miewali dla ciebie widzenia próżne i marne, nie odsłonili twojej złości, by od wygnania cię ustrzec; miewali dla ciebie widzenia zwodnicze i próżne.

Lm 2,15 W dłonie klaszczą nad tobą, wszyscy, co drogą przechodzą, gwiżdżą i kiwają głowami nad Córą Jeruzalem: ”Więc to ma być Miasto, cud piękna, radość całego świata?”

Lm 2,16 Rozwarli na ciebie swe usta wszyscy twoi wrogowie; gwizdali, zgrzytali zębami. ”Pochłonęliśmy ”je” - rzekli - oto jest dzień upragniony. Osiągnęliśmy go, widzimy”.

Maryjo, Matko Miłosierdzia, bądź przy mnie zawsze, zwłaszcza w cierpieniu czy zagubieniu jak byłaś na Drodze Krzyżowej swojego Syna. Dodawaj mi zawsze otuchy i wiary, bądź moją matką i pocieszycielką, teraz i w godzinę śmierci.

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja V - Szymon Cyrenejczyk pomaga nieść Krzyż Jezusowi

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

Mk 15,21

Mk 15,21 I przymusili niejakiego Szymona z Cyreny, ojca Aleksandra i Rufusa, który wracając z pola właśnie przechodził, żeby niósł krzyż Jego.

Mt 11,28-30

Mt 11,28 Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.

Mt 11,29 Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych.

Mt 11,30 Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie”.

Rz 12, 9-10

Rz 12,09 Miłość niech będzie bez obłudy! Miejcie wstręt do złego, podążajcie za dobrem!

Rz 12,10 W miłości braterskiej nawzajem bądźcie życzliwi! W okazywaniu czci jedni drugich wyprzedzajcie!

Jezu, mój Panie, niech każda moja myśl, słowo, działanie będą podjęte wyłącznie z miłości do Ciebie a nie z obowiązku czy jakiegokolwiek przymuszenia. Niech moje postępowanie jako człowieka cichego i pokornego serca nie będzie kierowane korzyściami doczesnymi lecz zawsze wykonywane z miłości do Ciebie Panie i do drugiego człowieka a moje intencje niech będą zawsze czyste i pozbawione kalkulacji strat i zysków.

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja VI - Święta Weronika ociera Twarz Panu Jezusowi

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

Iz 53, 2-3

Iz 53,02 On wyrósł przed nami jak młode drzewo i jakby korzeń z wyschniętej ziemi. Nie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć, ani wyglądu, by się nam podobał.

Iz 53,03 Wzgardzony i odepchnięty przez ludzi, Mąż boleści, oswojony z cierpieniem, jak ktoś, przed kim się twarze zakrywa, wzgardzony tak, iż mieliśmy Go za nic.

Mt 10, 42

Mt 10,42 Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swojej nagrody”.

Ps 27,8-9

Ps 27,08 O Tobie mówi moje serce: ”Szukaj Jego oblicza!” Szukam, o Panie, Twojego oblicza;

Ps 27,09 swego oblicza nie zakrywaj przede mną, nie odpędzaj z gniewem swojego sługi! Ty jesteś moją pomocą, więc mnie nie odrzucaj i nie opuszczaj mnie, Boże, moje Zbawienie!

Panie Jezu, Mistrzu mój, spraw, aby moje oczy, ręce, usta, serce były miłosierne, zdolne do pomocy innym. Kto pomaga tym najsłabszym: głodnym, spragnionym, przybyszom, nagim, chorym, więźniom, o tym Pan Jezus będzie pamiętał w niebie, bo to tak jakby pomagał samemu Jezusowi.

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja VII - Pan Jezus upada pod Krzyżem po raz drugi

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

Iz 53, 4-6

Iz 53,04 Lecz On się obarczył naszym cierpieniem, On dźwigał nasze boleści, a myśmy Go za skazańca uznali, chłostanego przez Boga i zdeptanego.

Iz 53,05 Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie.

Iz 53,06 Wszyscyśmy pobłądzili jak owce, każdy z nas się obrócił ku własnej drodze, a Pan zwalił na Niego winy nas wszystkich.

Flp 4,13-14

Flp 4,13 Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia.

Flp 4,14 W każdym razie dobrze uczyniliście, biorąc udział w moim ucisku.

Hbr 2,18

Hbr 2,18 W czym bowiem sam cierpiał będąc doświadczany, w tym może przyjść z pomocą tym, którzy są poddani próbom.

Niech mnie wspiera łaska Twoja, Panie, abym nie upadał ciągle w te same błędy; ale gdy upadnę, pomóż mi powstać, wskaż mi drogę co mam robić, aby nie popełniać ciągle tych samych potknięć i upadków, mojego braku doskonałości i przywiązania do ziemskich słabostek. Ucz mnie wysławiać wszędzie Twoją dobroć i miłosierdzie.
O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do Nieba, i dopomóż szczególnie tym, które najbardziej potrzebują Twojego Miłosierdzia. Błogosławione niech będą Rany Jezusa Chrystusa, bo one wyzwoliły nas od kar za grzechy, błogosławiona niech będzie Jego Drogocenna Krew, która obmyła nas z naszych grzechów.

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja VIII - Pan Jezus pociesza płaczące niewiasty

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

Łk 23,27-31

Łk 23,27 A szło za Nim mnóstwo ludu, także kobiet, które zawodziły i płakały nad Nim.

Łk 23,28 Lecz Jezus zwrócił się do nich i rzekł: ”Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi!

Łk 23,29 Oto bowiem przyjdą dni, kiedy mówić będą: ”Szczęśliwe niepłodne łona, które nie rodziły, i piersi, które nie karmiły”.

Łk 23,30 Wtedy zaczną wołać do gór: Padnijcie na nas; a do pagórków: Przykryjcie nas!

Łk 23,31 Bo jeśli z zielonym drzewem to czynią, cóż się stanie z suchym?”

Prz 31,30-31

Prz 31,30 Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana.

Prz 31,31 Z owocu jej rąk jej dajcie, niech w bramie chwalą jej czyny.

Miłosierny Panie, dziękuję za otrzymany chrzest święty i łaskę wiary. Ciągle na nowo wołam: Panie, wierzę! ale też proszę abyś cały czas umacniał mnie w tej wierze, bo jestem tylko słabym człowiekiem i podatnym na zasadzki jakie na ludzi zastawia szatan. Chcę, abyś cały czas pocieszał mnie, tak jak pocieszałeś płaczące niewiasty jerozolimskie.
O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do Nieba, i dopomóż szczególnie tym, które najbardziej potrzebują Twojego Miłosierdzia. Błogosławione niech będą Rany Jezusa Chrystusa, bo one wyzwoliły nas od kar za grzechy, błogosławiona niech będzie Jego Drogocenna Krew, która obmyła nas z naszych grzechów.

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja IX - Pan Jezus po raz trzeci upada pod Krzyżem

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

Iz 53, 7-10

Iz 53,07 Dręczono Go, lecz sam się dał gnębić, nawet nie otworzył ust swoich. Jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygących ją, tak On nie otworzył ust swoich.

Iz 53,08 Po udręce i sądzie został usunięty; a kto się przejmuje Jego losem? Tak! Zgładzono Go z krainy żyjących; za grzechy mego ludu został zbity na śmierć.

Iz 53,09 Grób Mu wyznaczono miedzy bezbożnymi, i w śmierci swej był [na równi] z bogaczem, chociaż nikomu nie wyrządził krzywdy i w Jego ustach kłamstwo nie postało.

Iz 53,10 Spodobało się Panu zmiażdżyć Go cierpieniem. Jeśli On wyda swe życie na ofiarę za grzechy, ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży, a wola Pańska spełni się przez Niego.

2 Kor 4, 6-11

2 Kor 4,06 Albowiem Bóg, Ten, który rozkazał ciemnościom, by zajaśniały światłem, zabłysnął w naszych sercach, by olśnić nas jasnością poznania chwały Bożej na obliczu Chrystusa.

2 Kor 4,10 Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym ciele.

2 Kor 4,11 Ciągle bowiem jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, aby życie Jezusa objawiło się w naszym śmiertelnym ciele.

Miłosierny Panie, oddaję Ci to, co jest wyłączną moją własnością, czyli grzech i ludzką słabość. Słabość Twoja niech będzie moją, abym mógł brać z Ciebie przykład, że z każdego upadku można się podnieść, jeżeli tylko się chce iść Twoją drogą do zbawienia. Błagam Cię Panie, niech nędza moja odda się niezgłębionemu miłosierdziu Twemu.

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja X - Pan Jezus z szat obnażony

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

J 19,23-24

J 19,23 Żołnierze zaś, gdy ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szaty i podzielili na cztery części, dla każdego żołnierza po części; wzięli także tunikę. Tunika zaś nie była szyta, ale cała tkana od góry do dołu.

J 19,24 Mówili więc miedzy sobą: ”Nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy, do kogo ma należeć”. Tak miały się wypełnić słowa Pisma: Podzielili miedzy siebie szaty, a los rzucili o moją suknię. To właśnie uczynili żołnierze.

Łk 6,27-31

Łk 6,27 Lecz powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą;

Łk 6,28 błogosławcie tym, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają.

Łk 6,29 Jeśli cię kto uderzy w [jeden] policzek, nadstaw mu i drugi! Jeśli bierze ci płaszcz, nie broń mu i szaty!

Łk 6,30 Daj każdemu, kto cię prosi, a nie dopominaj się zwrotu od tego, który bierze twoje.

Łk 6,31 Jak chcecie, żeby ludzie wam czynili, podobnie wy im czyńcie!

Jezu cichy i pokornego Serca, uczyń serce moje według Serca Twego. Naucz mnie kochać moich nieprzyjaciół, ucz mnie dzielić się tym co mam z innymi, ucz mnie abym nie żądał zwrotu tego co mi odebrano, ucz mnie błogosławić tych co mnie przeklinają, ucz mnie modlić się za tych, którzy mnie oczerniają, ucz mnie czynić tak innym ludziom, jak chciałbym aby oni mnie czynili. Panie Jezu, daj mi znosić niesłuszne policzkowanie i moc nastawienia drugiego policzka.

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja XI - Pan Jezus do Krzyża przybity

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

Łk 23,33

Łk 23,33 Gdy przyszli na miejsce, zwane ”Czaszką”, ukrzyżowali tam Jego i złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej Jego stronie.

Mt 27, 39-40

Mt 27,39 Ci zaś, którzy przechodzili obok, przeklinali Go i potrząsali głowami,

Mt 27,40 mówiąc: ”Ty, który burzysz przybytek i w trzech dniach go odbudowujesz, wybaw sam siebie; jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża!”

Ga 2, 19-20

Ga 2,19 Tymczasem ja dla Prawa umarłem przez Prawo, aby żyć dla Boga: razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża.

Ga 2,20 Teraz zaś juz nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie.

O Miłości najczystsza, zakróluj w całej pełni w moim sercu i daj ukochać to, co przekracza ludzką miarę. Ukrzyżowanie było najokrutniejszą męką i taką mękę przyjął Pan Jezus na swoje barki, aby zgładzić grzechy całej ludzkości, odkupić nas z grzechu i szatana. Nasze grzechy skazały Pana Jezusa na tę okrutną śmierć. Dopiero po śmierci Chrystusa możemy uświadomić sobie jak straszną rzeczą w oczach Boga jest grzech. Panie Jezu daj mi moc wytrwania bez grzechu, aby w ostatniej godzinie jak przyjdzie Pan Jezus sądzić ludzi, z czystym i miłującym sercem oczekiwać na werdykt Boski.

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja XII - Pan Jezus umiera na Krzyżu

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

Łk 23, 44-46

Łk 23,44 Było juz około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej.

Łk 23,45 Słonce się zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez środek.

Łk 23,46 Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowach wyzionął ducha.

Mt 27,42-50

Mt 27,42 ”Innych wybawiał, siebie nie może wybawić. Jest królem Izraela: niechże teraz zejdzie z krzyża, a uwierzymy w Niego.

Mt 27,43 Zaufał Bogu: niechże Go teraz wybawi, jeśli Go miłuje. Przecież powiedział: ”Jestem Synem Bożym””.

Mt 27,44 Tak samo lżyli Go i złoczyńcy, którzy byli z Nim ukrzyżowani.

Mt 27,45 Od godziny szóstej mrok ogarnął całą ziemię, aż do godziny dziewiątej.

Mt 27,46 Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: ”Eli, Eli, lema sabachthani?” to znaczy Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?

Mt 27,47 Słysząc to, niektórzy ze stojących tam mówili: ”On Eliasza woła”.

Mt 27,48 Zaraz tez jeden z nich pobiegł i wziąwszy gąbkę, napełnił ją octem, włożył na trzcinę i dawał Mu pić.

Mt 27,49 Lecz inni mówili: ”Poczekaj! Zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, aby Go wybawić”.

Mt 27,50 A Jezus raz jeszcze zawołał donośnym głosem i wyzionął ducha.

Jezu, Zbawicielu najdroższy, na wieki bądź uwielbiony i pochwalony za Twoją najświętszą za nas ofiarę krzyżową, która pojednała nas z Bogiem i otworzyła nam drogę zbawienia wiecznego. Bądź uwielbiony za Twoje wielkie miłosierdzie dla nas. Przepraszam Cię Panie za nasze niedbalstwa, brak pokory i różne niegodne czyny. Panie Boże daj mi szansę poprawy. Postanawiam od dziś, jak najlepiej tylko będę umiał, korzystać z owoców Twojej ofiary złożonej na Krzyżu, kochać Cię i jak najczęściej przyjmować Cię w Eucharystii do mojego serca

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja XIII - Pan Jezus z Krzyża zdjęty

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

J 19, 31-39

J 19,31 Ponieważ był to dzień Przygotowania, aby zatem ciała nie pozostawały na krzyżu w szabat - ów bowiem dzień szabatu był wielkim świętem - Żydzi prosili Piłata, aby ukrzyżowanym połamano golenie i usunięto ich ciała.

J 19,32 Przyszli więc żołnierze i połamali golenie tak pierwszemu, jak i drugiemu, którzy z Nim byli ukrzyżowani.

J 19,33 Lecz gdy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że juz umarł, nie łamali Mu goleni,

J 19,34 tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda.

J 19,35 Zaświadczył to ten, który widział, a świadectwo jego jest prawdziwe. On wie, że mówi prawdę, abyście i wy wierzyli.

J 19,36 Stało się to bowiem, aby się wypełniło Pismo: Kość jego nie będzie złamana.

J 19,37 I znowu na innym miejscu mówi Pismo: Będą patrzeć na Tego, którego przebili.

J 19,38 Potem Józef z Arymatei, który był uczniem Jezusa, lecz ukrytym z obawy przed Żydami, poprosił Piłata, aby mógł zabrać ciało Jezusa. A Piłat zezwolił. Poszedł więc i zabrał Jego ciało.

J 19,39 Przybył również i Nikodem, ten, który po raz pierwszy przyszedł do Jezusa w nocy, i przyniósł około stu funtów mieszaniny mirry i aloesu.

Miłosierny Jezu, codziennie pomnażaj we mnie ufność w miłosierdzie Twoje, abym zawsze i wszędzie dawał świadectwo o Twojej nieskończonej dobroci i miłości. Jezu nasz, umarłeś za nas na Krzyżu, abyśmy my mogli żyć w Bogu. Przed swoją śmiercią Jezus prosił Jana Apostoła, aby zaopiekował się Maryją. Maryja jest odtąd Matką wszystkich ludzi. Kto kocha Maryję - modli się do Niej, nosi medalik, różaniec. A jak ja kocham Matkę Chrystusa, która jest także moją Matką?

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja XIV - Pan Jezus do grobu złożony

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

Mt 27, 57-61

Mt 27,57 Pod wieczór przyszedł zamożny człowiek z Arymatei, imieniem Józef, który też był uczniem Jezusa.

Mt 27,58 On udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Wówczas Piłat kazał je wydać.

Mt 27,59 Józef zabrał ciało, owinął je w czyste płótno

Mt 27,60 i złożył w swoim nowym grobie, który kazał wykuć w skale. Przed wejściem do grobu zatoczył duży kamień i odszedł.

Mt 27,61 Lecz Maria Magdalena i druga Maria pozostały tam, siedząc naprzeciw grobu.

J 19, 40-42

J 19,40 Zabrali więc ciało Jezusa i obwiązali je w płótna razem z wonnościami, stosownie do żydowskiego sposobu grzebania.

J 19,41 A na miejscu, gdzie Go ukrzyżowano, był ogród, w ogrodzie zaś nowy grób, w którym jeszcze nie złożono nikogo.

J 19,42 Tam to więc, ze względu na żydowski dzień Przygotowania, złożono Jezusa, bo grób znajdował się w pobliżu.

Panie Jezu Chryste, pozwól nam, abyśmy razem z Tobą byli pogrzebani dla świata, a grobem tym dla nas będzie najmiłosierniejsze Serce Twoje. Z naszych uczuć niech będzie utkany całun, a wonnościami niech będzie zaparcie się siebie i szukanie we wszystkim chwały Bożej. Wówczas życie nasze będzie ukryte w Tobie Jezu i zabezpieczone przez Aniołów, którzy niby straż przy grobie – będą nas strzegli od próżności świata i ataków piekła. Na chrzcie zostaliśmy i my pogrzebani światu. Ale czy serce nasze jest teraz na tyle czyste, by w nim pogrzebać Pana Jezusa w miłości czułej, mocnej, trwałej i wspaniałomyślnej?!

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Stacja XV - Zmartwychwstanie Pana Jezusa

Na medaliku Drogi Krzyżowej prowadzimy rozważania Męki Pańskiej:

Mt 28,5-8

Mt 28,05 Anioł zaś przemówił do niewiast: ”Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, ze szukacie Jezusa Ukrzyżowanego.

Mt 28,06 Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał.

Mt 28,07 A idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: Powstał z martwych i oto udaje się przed wami do Galilei. Tam Go ujrzycie. Oto, co wam powiedziałem”.

Mt 28,08 Pospiesznie więc oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i biegły oznajmić to Jego uczniom.

Łk 24,5-7

Łk 24,05 Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: ”Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?

Łk 24,06 Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał. Przypomnijcie sobie, jak wam mówił, będąc jeszcze w Galilei:

Łk 24,07 ”Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzeszników i ukrzyżowany, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie”.

J 20, 16-17

J 20,16 Jezus rzekł do niej: ”Mario!” A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: ”Rabbuni”, to znaczy: Nauczycielu!

J 20,17 Rzekł do niej Jezus: ”Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: ”Wstępuje do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego”.

Alleluja, Alleluja, Alleluja! Jezus Zmartwychwstał i żyje pośród nas, lecz Jego Golgota nie kończy się. Dalej jest Drogą przez Zmartwychwstanie, staje się Duchem Bożym ”Rdz 1,02 ..., a Duch Boży unosił się nad wodami”. Twarz Chrystusa to jedyna widoczna twarz, choć ludzi jest wielu. Chrystus w każdym człowieku jest Nowym Adamem, Pierwszym i Ostatnim Człowiekiem, jest każdym z nas i w każdym z nas. W Jego Zmartwychwstaniu spełnia się Idea Boskości. Jezus wychodzi z nas, a my wchodzimy w Niego.

Po rozważaniach na następnych trzech koralikach mówimy:

Następnie odmawiamy: Na pamiątkę pięciu Ran Pana Jezusa

(1)

(2)

(3)

(4)

(5)

Oraz odmawiamy: W intencjach Ojca Świętego

Na zakończenie Koronki odmawiamy:

Jezu, Odkupicielu świata, który pokonałeś śmierć przez Swoje Zmartwychwstanie, spraw to, by Twoja Droga Krzyżowa stała się dla mnie światłem i mocą moją w dźwiganiu codziennego krzyża pracy, trudności i cierpienia. Tobie ofiaruję życie swoje z wszystkimi jego krzyżami i cierpieniami, Ty zaś uświęć je Swoimi Zasługami. Naucz mnie wielkoduszności, natchnij mnie Duchem Miłości i poświęcenia dla Ciebie i dla bliźnich moich, za których położyłeś Duszę Swoją, abym mógł powtórzyć słowa Twojego Apostoła: A ja, nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, tylko z Krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez którego świat mnie jest ukrzyżowany, a ja światu. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

Witaj, Królowo, Matko Litości, Nadziejo nasza, Życia Słodkości!
Witaj Maryjo, Matko Jedyna, Matko nas, ludzi - Salve, Regina!
Nędzne my dzieci Ewy wołamy do Ciebie, Matko, z płaczem wzdychamy:
Niech nas wspomaga Twoja przyczyna na tym padole - Salve, Regina!
O Pośredniczko, rzuć Swe wejrzenie łaskawe, od nas przyjmij westchnienie. Pokaż nam, Matko, Twojego Syna w górnej krainie - Salve, Regina!

Pomnij, o Najdobrotliwsza Panno Maryjo, iż od wieków nie słyszano, aby ktokolwiek, uciekając się do Ciebie, Twej pomocy wzywając, Ciebie o przyczynę prosząc, miał być przez Ciebie opuszczony. Tą ufnością ożywiony, o Panno nad pannami i Matko, biegnę do Ciebie, staje przed Tobą jako grzeszny człowiek, drżąc i wzdychając. Nie chciej, o Matko Słowa Przedwiecznego, gardzić słowami moimi, ale je usłysz, o Łaskawa, o Litościwa, Słodka Panno Maryjo. Amen.

Końcowa kontemplacja:

J 13, 15-20

J 13,15 Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem.

J 13,16 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał.

J 13,17 Wiedząc to będziecie błogosławieni, gdy według tego będziecie postępować.

J 13,18 Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem; lecz [potrzeba], aby się wypełniło Pismo: Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoja piętę.

J 13,19 Juz teraz, zanim się to stanie, mówię wam, abyście, gdy się stanie, uwierzyli, ze JA JESTEM.

J 13,20 Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał”.

Mt 13, 47-52

Mt 13,47 Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do sieci, zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju.

Mt 13,48 Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy, dobre zebrali w naczynia, a złe odrzucili.

Mt 13,49 Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych

Mt 13,50 i wrzucą w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

Mt 13,51 Zrozumieliście to wszystko?” Odpowiedzieli Mu: ”Tak jest”.

Mt 13,52 A On rzekł do nich: ”Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare”.

Pan Jezus do Świętej Faustyny: Jedna godzina rozważania Mojej Bolesnej Męki, większą zasługę ma, aniżeli cały rok biczowania się aż do krwi; rozważanie Moich bolesnych Ran jest dla ciebie z wielkim pożytkiem, a Mnie sprawia wielką radość (Z Dzienniczka św. Faustyny, Dz. 369).

„Jezu mój, nadziejo moja jedyna, dziękuje Ci za tę księgę, którą otworzyłeś przed oczyma duszy mojej. Ta księgą jest Męka Twoja dla mnie z miłości podjęta. Z tej Księgi nauczyłam się jak kochać Boga i dusze. W tej księdze są zawarte dla nas skarby nieprzebrane. O Jezu, jak mało dusz Ciebie rozumie w Twoim męczeństwie miłości. O, jak wielki jest ogień najczystszej miłości, który płonie w Twym Najświętszym Sercu. Szczęśliwa dusza, która zrozumiała miłość Serca Jezusowego” (Z Dzienniczka św. Faustyny, Dz 304).

Modlitwa do św. Józefa

Pomnij, o Najczystszy Oblubieńcze Najświętszej Maryi Panny, że nigdy nie słyszano, aby ktokolwiek, wzywając Twej pomocy, miał być przez Ciebie opuszczony. Tą ufnością ożywiony, przychodzę do Ciebie, Stróżu i Opiekunie Syna Bożego - Jezusa Chrystusa - i proszę o Twoją opiekę, a szczególnie w ostatniej chwili życia mojego. Amen.

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen †

Bibliografia
Praca Zbiorowa (2002), Pismo Święte Nowego i Starego Testamentu, Częstochowa: Wydawnictwo Paulinianum.

Praca Zbiorowa (2006), Biblia Tysiąclecia z komentarzami, Wydanie V, Poznań: Wydawnictwo Pallottinum.

Ks. Ireneusz Okarmus (2013), Koronka Drogi Krzyżowej, Kraków: Wydawnictwo Rafael.

Praca zbiorowa (2007) Różaniec Biblijny wraz z modlitwami Apostoła, Kraków: Wydawnictwo Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy.

Kowalski Edmund CSsR (2018), Drogi Krzyżowe, Od zwątpienia do nadziei, Kraków: Wydawnictwo Homo Dei.

Ks. Piedziewicz Marek (2018), Drogi Krzyżowe, Poznań: Wydawnictwo Święty Wojciech.

Bp. Grzegorz Ryś (2015), Drogi Krzyżowe 2007-2012, Kraków: Wydawnictwo eSPe.

Praca zbiorowa (2016), Mój Wielki Post, rozważania Drogi Krzyżowej, myśli na każdy dzień, Warszawa: Wydawnictwo Głosimy.

Źródła internetowe: www.vatican.va https://opoka.org.pl/ www.niedziela.pl, www.katolik.pl, www.brewiarz.pl www.liturgia.wiara.pl www.katolicki.net www.biblia.info.pl www.faustyna.pl www.kapucyni.pl www.jezuici.pl www.pijarzy.pl www.gosc.pl

Kod QR do tego wpisu

Strona

Ten link przenosi na górę strony

piątek, 17 stycznia 2020

Chrzest Święty w sytuacji zagrożenia śmiercią

Chrzest jest pierwszym i najważniejszym sakramentem nowego Przymierza.

Mt 28,19 Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Mt 28,20 Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”.

KKK 1213

Chrzest święty jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, bramą życia w Duchu (vitae spiritualis ianua) i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów. Przez chrzest zostajemy wyzwoleni od grzechu i odrodzeni jako synowie Boży, stajemy się członkami Chrystusa oraz zostajemy wszczepieni w Kościół i stajemy się uczestnikami jego posłania: "Chrzest jest sakramentem odrodzenia przez wodę i w słowie".

Jak jest nazywany ten sakrament?

KKK 1214

Jest nazywany chrztem ze względu na główny obrzęd, przez który jest wypełniany: chrzcić (gr. baptizein) oznacza: "zanurzyć, pogrążyć"; "zanurzenie" w wodzie jest symbolem pogrzebania katechumena w śmierci Chrystusa, z której powstaje przez zmartwychwstanie z Nim jako "nowe stworzenie" (2 Kor 5,17; Ga 6,15).

KKK 1215

Sakrament ten jest także nazywany "obmyciem odradzającym i odnawiającym w Duchu Świętym" (Tt 3, 5), ponieważ oznacza i urzeczywistnia narodzenie z wody i z Ducha, bez którego nikt "nie może wejść do Królestwa Bożego" (J 3, 5).

KKK 1216

"Obmycie to nazywane jest oświeceniem, ponieważ ci, którzy otrzymują pouczenie (katechetyczne), zostają oświeceni w duchu..."Ochrzczony, otrzymawszy w chrzcie Słowo, "światłość prawdziwą, która oświeca każdego człowieka" (J 1, 9), "po oświeceniu" (Hbr 10, 32) staje się "synem światłości" (1 Tes 5, 5) i samą "światłością" (Ef 5, 8):

Chrzest jest najpiękniejszym i najwspanialszym darem Boga... Nazywamy go darem, łaską, namaszczeniem, oświeceniem, szatą niezniszczalności, obmyciem odradzającym, pieczęcią i wszystkim, co może być najcenniejsze. Darem - ponieważ jest udzielany tym, którzy nic nie przynoszą; łaską - ponieważ jest dawany nawet tym, którzy zawinili; chrztem - ponieważ grzech zostaje pogrzebany w wodzie; namaszczeniem - ponieważ jest święty i królewski (a królów się namaszcza); oświeceniem - ponieważ jest jaśniejącym światłem; szatą - ponieważ zakrywa nasz wstyd; obmyciem - ponieważ oczyszcza; pieczęcią - ponieważ strzeże nas i jest znakiem panowania Boga.

W naturalnej symbolice woda uwalnia od brudu i jest konieczna do tego, by żyć. Znak obmycia wodą oznacza pogrzebanie osoby ochrzczonej w śmierci Chrystusa, z której powstaje ona przez zmartwychwstanie z Nim jako nowe stworzenie do życia według Ducha Świętego.

Przyjęcie chrztu w połączeniu z wiarą jest warunkiem naszego zbawienia. Pan Jezus nauczał:

Mk 16,16 Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony.

J 3,05 Jezus odpowiedział: ”Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego.

Chrzest przyjmuje się tylko jeden raz w życiu, ponieważ wyciska on na duszy niezatarte, duchowe znamię, „charakter”, który uzdalnia ochrzczonego do uczestnictwa w kulcie chrześcijańskim.

KPK Kan. 842

1. Nikt nie może być ważnie dopuszczony do innych sakramentów, dopóki nie przyjąć chrztu.

KPK Kan. 849

Chrzest, brama sakramentów, konieczny do zbawienia przez rzeczywiste lub zamierzone przyjęcie, który uwalnia ludzi od grzechów, odradza ich jako dzieci Boże i przez upodobnienie do Chrystusa niezniszczalnym charakterem włącza ich do Kościoła, jest ważnie udzielany jedynie przez obmycie w prawdziwej wodzie z zastosowaniem koniecznej formy słownej.

Standardowo szafarzem zwyczajnym Chrztu Świętego jest biskup, kapłan lub diakon, a osoba świecka (np. katechista misyjny) może nim zostać, otrzymując upoważnienie od biskupa. Posługa szafarzy Chrztu istotnie warunkuje stworzenie ściśle okoliczności zbawczych, o które muszą się zatroszczyć jako gorliwi pasterze wspólnoty, zwłaszcza pełniący urząd proboszcza, któremu Prawodawca udzielanie Chrztu specjalnie powierzył.
KPK Kan. 530, 1º

Do funkcji specjalnie powierzonych proboszczowi, jako szafarzowi zwyczajnemu należy udzielanie chrztu.

KPK Kan. 861

2. Gdy szafarz zwyczajny jest nieobecny lub ma przeszkodę, chrztu godziwie udziela katecheta albo inna osoba wyznaczona do tej funkcji przez ordynariusza miejsca, a w wypadku konieczności każdy człowiek, mający właściwą intencję (intencja wykonania tego czynu, znaczy to, że trzeba chcieć tego człowieka ochrzcić, a nie tylko zagrać tę scenę). Duszpasterze, zwłaszcza zaś proboszcz, powinni zatroszczyć się o to, aby wierni zostali pouczeni o prawidłowym udzielaniu chrztu.

Wyłącznie w przypadku konieczności ważnie ochrzcić może człowiek mający właściwą intencję i udziela Chrztu jedynie wtedy, kiedy nieochrzczony znajduje się w realnym zagrożeniu utraty życia a więc niebezpieczeństwie śmierci.

Kościół wskazał, że w okolicznościach niebezpieczeństwa śmierci ochrzcić może każda osoba, nawet nieochrzczona, mająca wymaganą intencję, trzykrotnie polewając głowę wodą oraz używając trynitarnej formuły chrzcielnej: (można dodać na początku imię jeżeli jest znane) Ja Ciebie chrzczę w Imię Ojca+ i Syna+ i Ducha Świętego. Amen.

Wymagana intencja to pozytywny akt woli uczynienia tego, co czyni Kościół, kiedy udziela Chrztu, z równoczesnym polaniem obmywającym wodą (nie może być użyty inny płyn ponieważ spowoduje to nieważność takiego chrztu) i wypowiedzianą formułą chrzcielną.

Zgodnie z Kanonem 867 § 2 KPK kiedy zachodzi sytuacja wyższej konieczności i dziecko znajduje się w niebezpieczeństwie bezpośredniego zagrożenia śmiercią, powinno zostać natychmiast ochrzczone, aby nie utraciło pełni zbawienia. W normalnych warunkach należy zastosować się do woli rodziców, którzy na przykład nie są chrześcijanami i nie chcą Chrztu dla swego dziecka.

Po tak przyjętym chrzcie w sytuacji zagrożenia życia, później odbywa się jeszcze ceremonia dopełnienia w kościele. Dopełnieniem takiego chrztu jest uroczystość odbywająca się w kościele w czasie której mają miejsce wszystkie pozostałe wymagane obrzędy, takie jak namaszczenie krzyżmem świętym, czy też nałożenie białej szaty, z wyjątkiem samego momentu chrztu.

KPK Kan. 857 § 1

Poza wypadkiem konieczności, właściwym miejscem chrztu jest kościół lub kaplica.

1. Jeden chrzest na odpuszczenie grzechów

KKK 977

Nasz Pan połączył odpuszczenie grzechów z wiarą i z sakramentem chrztu: "Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony" (Mk 16, 15-16). Chrzest jest pierwszym i podstawowym sakramentem odpuszczenia grzechów, ponieważ jednoczy nas z Chrystusem, który umarł za nasze grzechy i zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia, "abyśmy i my wkroczyli w nowe życie" (Rz 6, 4).

KKK 978

"Odpuszczenie grzechów w Kościele ma miejsce przede wszystkim, gdy po raz pierwszy wyznaje się wiarę. Z wodą chrzcielną zostaje bowiem udzielone pełne przebaczenie i nie pozostaje już żadna wina: ani pierworodna, ani inna popełniona później; nie pozostaje też żadna kara do odpokutowania, by zadośćuczynić za te grzechy... Łaska chrztu nie uwalnia jednak naszej natury od jej słabości; przeciwnie, nie ma takiego człowieka, który nie musiałby walczyć z pożądliwością, gdyż nie przestaje ona skłaniać do złego".

KKK 979

Kto w walce ze skłonnością do złego byłby tak mocny i czujny, by uniknąć wszelkiej rany grzechu? "Było więc konieczne, aby Kościół miał moc odpuszczania grzechów także w inny sposób niż przez sakrament chrztu. Z tej racji Chrystus dał Kościołowi <<klucze>> Królestwa niebieskiego, mocą których mógłby przebaczyć każdemu grzesznikowi żałującemu za grzechy popełnione po chrzcie świętym aż do ostatniego dnia życia".

KKK 980

Ochrzczony może być pojednany z Bogiem i Kościołem przez sakrament pokuty:

KKK - Katechizm Kościoła Katolickiego

KPK - Kodeks Prawa Kanonicznego

Bibliografia

Bp Romaniuk Kazimierz (przekład) (2013), Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu (Biblia Warszawsko-Praska), Sandomierz: Wydawnictwo Diecezjalne.

Kard. Ravasi Gianfranco (2007), Psalmy, t. 1-5, Kraków: Wydawnictwo Salwator.

Praca Zbiorowa (2002), Pismo Święte Nowego i Starego Testamentu, Częstochowa: Wydawnictwo Paulinianum.

Praca zbiorowa (2006) Biblia Tysiąclecia z komentarzami, Poznań: Wydawnictwo Pallottinum.

Praca zbiorowa (2012), Katechizm Kościoła Katolickiego, Poznań: Wydawnictwo Pallottinum.

Praca zbiorowa (2011), Kodeks Prawa Kanonicznego, Warszawa: Wolters Kluwer.

Źródła internetowe: www.vatican.va https://opoka.org.pl/ www.niedziela.pl www.katolik.pl www.brewiarz.pl www.liturgia.wiara.pl

www.katolicki.net www.pijarzy.pl www.gosc.pl www.jezuici.pl www.biblia.info.pl www.faustyna.pl www.kapucyni.pl

Kod QR do tego wpisu

Strona

Ten link przenosi na górę strony

poniedziałek, 6 stycznia 2020

Święta Kościelne w 2020 roku

Zgodnie ze zwyczajem chrześcijańskim sięgającym IV wieku n.e. - Sobór w Nicei z 325 r. - w uroczystość Objawienie Pańskiego (Trzech Króli) we wszystkich świątyniach ogłaszane są daty Wielkanocy i innych pozostałych świąt ruchomych Kościoła Katolickiego w nowym roku.

W 2020 roku obowiązują następujące tzw. Święta Nakazane. To takie dni, w których zgodnie z 1-szym Przykazaniem Kościelnym, zatwierdzonym przez biskupów podczas obrad 313 Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski w Łowiczu w dniach 20-21 czerwca 2001 roku, (Kodeks Prawa Kanonicznego 1247, 1248) wierni są zobowiązani do uczestniczenia we Mszy Świętej oraz do powstrzymywania się od prac niekoniecznych. Oprócz Świąt Nakazanych dotyczy to również niedziel.

1 stycznia (środa) – Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki

Pierwszy dzień Nowego Roku to ósmy dzień od Narodzenia Chrystusa. Według prawa żydowskiego, każdy nowonarodzony chłopiec miał być tego dnia obrzezany. Święto Bożej Rodzicielki rozpowszechniło się po soborze w Efezie (431 r.). Zakończył on okres sporów teologicznych, uznając Maryję za prawdziwą Matkę Boga. Zrodziła ona Syna Bożego, który jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem.

6 stycznia (poniedziałek) – Trzech Króli, czyli uroczystość Objawienia Pańskiego

W tym dniu, podobnie jak w uroczystość Bożego Narodzenia dotykamy tajemnicy ujawnienia się samego Boga i jego mocy zbawczej, pod postacią małego dzieciątka, przed którym w pokorze klękają mędrcy. Ten gest symbolizuje pokłon całego pogańskiego świata i jego systemów filozoficznych przed prawdziwym Zbawicielem. Stąd, według tradycji, jeden z nich jest czarnoskóry. Chrystus jawi się jako osoba wchodząca w historii naprzeciw człowiekowi, zaprasza do uczestnictwa w życiu Bożym. Kacpra, Melchiora i Baltazara możemy nazwać pierwszymi pielgrzymami. Ich postawa, determinacja oraz cel podróży nie pozostawiają wątpliwości. Porzucili na ten czas swoje obowiązki i wiążące się z nim przywileje by podążyć za gwiazdą. Mając wszystko, co mógł im zaoferować świat, czują pustkę, niedosyt w sercach. Piękny to przykład odwagi i mądrości ludzkiej, szukającej Boga.

12 kwietnia (niedziela) – Wielkanoc

To zwieńczenie Wielkiego Postu. Do tego wydarzenia zmierzał nie tylko cały 40-dniowy okres pokuty, ale zmierza także i nasze życie. Ciężko nam sobie wyobrazić naukę Chrystusa, Jego zapowiedzi odkupienia, gdyby nie Jego Zmartwychwstanie. Bez większego sensu byłyby przykazania, nauki i uzdrowienia. Dlatego też Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego jest najważniejszą uroczystością każdego chrześcijanina.

24 maja (niedziela) – Wniebowstąpienie Pańskie

To uroczystość, którą obchodzimy czterdzieści dni po Zmartwychwstaniu Pańskim. Pierwotnie w tradycji Kościoła święto Wniebowstąpienia było połączone ze świętem Zesłania Ducha Świętego, pięćdziesiąt dni po Zmartwychwstaniu. Od V w. święta te zostały rozdzielone, Wniebowstąpienie od tego czasu obchodzimy czterdzieści dniu po Zmartwychwstaniu. Uroczystość ta jest przygotowaniem na otrzymanie przez nas Ducha Świętego, który przyjdzie niczym „podmuch gwałtownego wiatru”.

11 czerwca (czwartek) – Boże Ciało, czyli uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa

Boże Ciało obchodzimy zawsze w czwartek po Uroczystości Trójcy Przenajświętszej. Jego ustanowienie było odpowiedzią na kwestionowanie obecności Chrystusa w Eucharystii przez niektórych teologów średniowiecznych. Biskup Robert ustanowił w 1246 roku takie święto dla diecezji w Liege (Leodium). Papież Urban IV napisał bullę "Transiturus", która rozszerzyła je jako festum Corporis Christi (łac. święto Ciała Chrystusa) na cały Kościół, lecz zmarł nim zdążył ją ogłosić. Dopiero w 1317 roku uczynił to Jan XXIII, tym samym wprowadzając święto w całym Kościele. W Polsce po raz pierwszy świętowano je w 1320 roku w diecezji krakowskiej na polecenie biskupa Nankera.

15 sierpnia (sobota) – Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Jest to najważniejsza z uroczystości maryjnych w kalendarzu liturgicznym. Uroczystość ta, nawiązująca do jednej z chwalebnych tajemnic różańca, ukazuje nam prawdę o ostatnich chwilach z życia Maryi - Matki Jezusa. Uroczystość ta jest obchodem stałym, przypadającym zawsze 15 sierpnia. Wg tradycji i not historycznych, Maryja została wzięta wraz z ciałem i duszą (taki jest bowiem sens wniebowzięcia) do nieba w 15. lat po Wniebowstąpieniu swego syna - Jezusa Chrystusa. W Kościele Uroczystość ta obchodzona jest od ok. V wieku.

1 listopada (niedziela) – Uroczystość Wszystkich Świętych

W kalendarzu Kościoła katolickiego uroczystość upamiętniająca wszystkich zbawionych (nie tylko kanonizowanych i beatyfikowanych przez Kościół). Jej podstawą teologiczną jest dogmat świętych obcowania, głoszący nadprzyrodzoną wspólnotę łączącą wyznawców Jezusa Chrystusa na ziemi i w czyśćcu ze zbawionymi w niebie i aniołami. Kościół, oddając cześć świętym, głosi misterium Chrystusa w Jego sługach. Święci są dla nas wzorem do naśladowania. W dzień Wszystkich Świętych czcimy ich w szczególny sposób, prosząc by wstawili się za nas u Boga.

25 grudnia (piątek) – Uroczystość Narodzenia Pańskiego, Boże Narodzenie - pierwszy dzień

Boże Narodzenie, święto obchodzone w Kościele rzymskokatolickim i kościołach protestanckich 25 XII, a w Kościele prawosławnym i greckokatolickim - 6 I, połączone z wieczerzą wigilijną 24 XII - zwyczaj ściśle polski, praktykowany od XVIII w. W Rzymie święto Bożego Narodzenia obchodzono od IV w.; w liturgii katolickiej święto to wyróżnia się tym, że kapłani mają przywilej odprawiania trzech Mszy: anielskiej, pasterskiej i królewskiej. Okres świąt Bożego Narodzenia trwa od 24 XII do pierwszej niedzieli po 6 I włącznie.

Oprócz Świąt Nakazanych z obowiązkiem uczestniczenia we Mszy Świętej i powstrzymania się od prac niekoniecznych w 2020 roku mamy inne polskie tradycyjnie obchodzone święta kościelne i w te dni Pasterze Kościoła zachęcają wiernych w miarę możliwości do uczestniczenia w Liturgiach Świętych.

2 lutego (niedziela) – Uroczystość Ofiarowania Pańskiego (Matki Boskiej Gromnicznej)

19 marca (czwartek) – Uroczystość świętego Józefa

25 marca (środa) – Uroczystość Zwiastowania Pańskiego

13 kwietnia (poniedziałek) – Poniedziałek Wielkanocny
31 maja (niedziela) – Uroczystość Zesłania Ducha Świętego (Zielone Świątki)

1 czerwca (poniedziałek) – Uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Matki Kościoła
29 czerwca (poniedziałek) – Uroczystość świętych Piotra i Pawła

8 grudnia (wtorek) – Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny

26 grudnia (sobota) – Święto świętego Szczepana, pierwszego męczennika

Strona

Ten link przenosi na górę strony

środa, 1 stycznia 2020

6 stycznia 2020 - Uroczystość Objawienia Pańskiego, Trzech Króli

Czytania Liturgiczne z Rozważaniami

1 czytanie (Iz 60, 1-6)

Chwała Boga rozbłyska nad Jerozolimą

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Iz 60,01 Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.

Iz 60,02 Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą.

Iz 60,03 I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu.

Iz 60,04 Podnieś oczy wokoło i popatrz: Ci wszyscy zebrani zdążają do ciebie. Twoi synowie przychodzą z daleka, na rękach niesione twe córki.

Iz 60,05 Wtedy zobaczysz i promienieć będziesz, a serce twe zadrży i rozszerzy się, bo do ciebie napłyną bogactwa zamorskie, zasoby narodów przyjdą ku tobie.

Iz 60,06 Zaleje cię mnogość wielbłądów - dromadery z Madianu i z Efy. Wszyscy oni przybędą ze Saby, zaofiarują złoto i kadzidło, nucąc radośnie hymny na cześć Pana.

Proroctwo Izajasza, ten poetycki, pełen chwały śpiew, jest swoistą wizją powszechnej jedności wszystkich ludów zmierzających do Jerozolimy. Wsłuchujemy się w głos proroka, który dostrzega orszak zdążający w kierunku świętego miasta. Wyróżnia w nim dwie grupy. Pierwszą z nich tworzą córki i synowie Izraela powracający z wygnania, drugą natomiast obce narody pociągnięte blaskiem światła i chwały Boga, która okrywa wzgórza Syjonu. Izajasz zwraca się więc do zasłuchanego ludu, mówiąc: „Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło..., rzuć okiem dokoła i zobacz”. Oto zakończył się już czas wszelkich trudów i lamentów, a rozpoczął się czas radości i nadziei. Trzeba tylko, aby ludzkość zerwała pęta egoizmu i porzuciła pesymizm, a doświadczyła pewności nowego życia, które znajduje się poza ciemnością, na drodze prowadzącej do miasta pełnego jasności, której blask pochodzi od Boga: „Ponad tobą jaśnieje Pan - powiada prorok - i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła”.

Boży plan dotyczy wszystkich narodów, które zostały wezwane, by zostać ogarniętymi przez światło niebieskiego Jeruzalem i przenikniętymi obecnością Boga, zamieszkującego pośród swojego ludu. Oto sam Bóg stanie się latarnią nadającą kierunek narodom, ludom i królom, zmierzającym w Jego stronę. W Jerozolimie wówczas nastąpi odsłonięcie rzeczy zakrytych. I tak oto, w rodzącym się Chrystusie, ewangeliści dostrzegają objawienie się Boga i spełnienie proroctwa.

Psalm (Ps 72 (71), 1b-2. 7-8. 10-11. 12-13)

Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi

Ps 72,01b Boże, przekaz Twój sąd królowi i Twoją sprawiedliwość synowi królewskiemu.

Ps 72,02 Niech sadzi sprawiedliwie Twój lud i ubogich Twoich - zgodnie z prawem!

Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi

Ps 72,07 Za dni jego zakwitnie sprawiedliwość i wielki pokój, dopóki księżyc nie zgaśnie.

Ps 72,08 I panować będzie od morza do morza, od Rzeki aż po krańce ziemi.

Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi

Ps 72,10 Królowi Tarszisz i wysp przyniosą dary, królowie Szeby i Saby złożą daninę.

Ps 72,11 I oddadzą mu pokłon wszyscy królowie, wszystkie narody będą mu służyły.

Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi

Ps 72,12 Wyzwoli bowiem wołającego biedaka i ubogiego, i bezbronnego.

Ps 72,13 Zmiłuje się nad nędzarzem i biedakiem i ocali życie ubogich:

Uwielbią Pana wszystkie ludy ziemi

2 czytanie (Ef 3, 2-3a. 5-6)

Poganie są uczestnikami zbawienia

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Ef 3,02 bo przecież słyszeliście o udzieleniu przez Boga łaski danej mi dla was,

Ef 3,03 że mianowicie przez objawienie oznajmiona mi została ta tajemnica ...

Ef 3,05 Nie była ona oznajmiona synom ludzkim w poprzednich pokoleniach, tak jak teraz została objawiona przez Ducha świętym Jego apostołom i prorokom,

Ef 3,06 to znaczy, że poganie juz są współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię.

Św. Paweł jest świadom tego, że misją, jaka została mu powierzona, jest niesienie Ewangelii poganom i wyjaśnia, że Boży plan zbawienia, dotyczący całej ludzkości powołanej do kroczenia w świetle jednego Boga i Ojca, zbliżył się do swej pełni. Sekretem Bożej tajemnicy jest powszechne powołanie wszystkich narodów do jedności: „poganie - czytamy - już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała”. Apostoł więc, jako współpracownik misji Chrystusa, czuje się powołanym do działania na rzecz rozpowszechniania Ewangelii.

Prawdziwym znakiem i narzędziem tej powszechnej wizji zbawienia zaplanowanej przez Boga jest Kościół. Jego zadaniem jest budowanie jedności pośród ludzi, i to zarówno przez głoszenie Ewangelii Jezusa będącej źródłem wiary człowieka, jak i przez umacnianie związków jedności i braterstwa, i to pomimo istniejących w tym zakresie pozorów i rozbieżności. I tak oto, stając przed światem co prawda podzielonym, ale tęskniącym za jednością, z wiarą i radością jest głoszone, że to Bóg jest prawdziwą jednością: Ojciec, Syn i Duch Święty. On to będąc zjednoczonym w swej różnorodności, wszystkich zachęca do uczestnictwa w trynitarnej jedności. W efekcie, dzięki jedności z Jezusem, Głową Kościoła, możliwa jest jedność pomiędzy wszystkimi ludźmi. To dokładnie ta jedność i ten pokój, jakich poszukiwał człowiek od zawsze. Ten czas: jedności i pokoju nadszedł wraz z narodzeniem się Syna Bożego, a z jego owoców korzystać mogą wszyscy ludzie. W Jezusie dokonało się tym samym misterium zjednoczenia wszystkich ludzi. I do tego właśnie wszyscy zostaliśmy wezwani: do życia w pokoju z różnymi braćmi i do trwania w powszechnej jedności jako dzieci jednego Ojca.

Aklamacja (Mt 2, 2b)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ujrzeliśmy Jego gwiazdę na Wschodzie
i przybyliśmy oddać pokłon Panu.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (Mt 2, 1-12)

Pokłon mędrców ze Wschodu

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Mt 2,01 Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto Mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy

Mt 2,02 i pytali: ”Gdzie jest nowo narodzony król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać mu pokłon”.

Mt 2,03 Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima.

Mt 2,04 Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie ma się narodzić Mesjasz.

Mt 2,05 Ci mu odpowiedzieli: ”W Betlejem judzkim, bo tak napisał Prorok:

Mt 2,06 A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela”.

Mt 2,07 Wtedy Herod przywołał potajemnie Mędrców i wypytał ich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy.

Mt 2,08 A kierując ich do Betlejem, rzekł: ”Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon”.

Mt 2,09 Oni zaś wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę. A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, szła przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię.

Mt 2,10 Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali.

Mt 2,11 Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę.

Mt 2,12 A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną droga udali się do swojej ojczyzny.

Epifania, czyli objawienie, jest publiczną manifestacją zbawienia przyniesionego przez Jezusa, Króla wszystkich ludzi. Ewangelista Mateusz wzbogacił opowiadanie biblijne o pewne elementy zaczerpnięte z historii, korzystał również ze starotestamentalnych tekstów. Powiada w nim o nadzwyczajnym objawieniu prowadzącym Mędrców do odnalezienia żydowskiego Króla, będącego Królem wszystkich ludzi. Zatrzymajmy się chwilę przy samych Mędrcach: w V wieku, na podstawie ilości złożonych darów, została ustalona ich liczba. W VIII wieku nadano im imiona: Melchior, Kacper i Baltazar. Co ważne, dla Mateusza Mędrcy uobecniają pierwszych pogan, którzy wychwalają godność Jezusa, główną postać Ewangelii. To oni szukają Jezusa („Gdzie jest nowo narodzony Król żydowski?”, rozpoznają w Nim Mesjasza („Upadli na twarz i oddali Mu pokłon” i dostrzegają Jego ubóstwo i prostotę („Otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto [jako królowi], kadzidło [jako Bogu] i mirrę [jako człowiekowi]”. Przeciwieństwem ich postawy jest zachowanie się Heroda i całej Jerozolimy: przestraszyli się nowin o narodzeniu Mesjasza i szukali sposobu, aby Go zgładzić.

Dziecię narodzone w Betlejem jest osobą przynoszącą Dobrą Nowinę. Mimo tego przyjmuje Ono twarz uciekiniera, zostaje bowiem zmuszone do ucieczki do Egiptu. Innymi słowy: Nowonarodzony to Mesjasz poszukiwany i odrzucony, a Jego tronem będzie krzyż. Jezus jest więc znakiem sprzeciwu: przez swój lud został skazany na banicję, zepchnięty na margines, natomiast przez obcych, przez pogan jest poszukiwany z nadzieją. I tak oto nowym Syjonem, miastem wszystkich ludzi stało się Betlejem, a Jerozolima zostaje odrzucona. Nowy lud Boży, dziedzic dawnych obietnic, staje się kontynuatorem tego, co dawne. Nadto, co ważne, lud ten tworzą wszyscy, którzy szukają Jezusa dzięki swej wewnętrznej dyspozycyjności i uznają w Nim „gwiazdę poranną”.

Przygotowanie

Zarówno sama Epifania, to znaczy «objawienie Pańskie», jak również Słowo Boże tej uroczystości, koncentrują się na osobie Jezusa: Mesjasza, Króla i Zbawiciela wszystkich ludzi. On nie przyszedł tylko do Izraela, ale także do pogan, to znaczy do całej rodziny ludzkiej. Pojawienie się Mędrców jest początkiem budowania jedności między narodami. Owa jedność w pełni dokona się dzięki wierze w Jezusa Chrystusa. Wówczas wszyscy ludzie poczują się dziećmi jednego Ojca i braćmi między sobą. Mędrcy, jako pierwsi «widzowie» misterium Jezusa i zarazem Jego świadkowie, są zapowiedzią, ale i początkiem rzesz «prawdziwych czcicieli», którzy będą duchowym żniwem mesjańskich czasów. Początek temu dziełu dał Jezus. On jest siewcą, który przyniósł dobre ziarno Słowa dla wszystkich; Duch Święty sprawił, że ziarno dojrzało, a Kościół został «poproszony», by zebrać dojrzałe kłosy. Te właśnie, które wyrosły z ziaren zasianych w obfitości wraz z objawieniem się Jezusa i ubogaconych Jego śmiercią.

Podobnie jak z jedności i miłości Ojca i Syna wywodzi się misja Jezusa, tak też z jedności Jezusa i Kościoła wypływa misja uczniów, to znaczy powołanie do budowania jedności między różnymi rasami, narodami i językami. To bowiem Słowo buduje jedność w miłości pomiędzy wierzącymi wszystkich czasów. To z niego - Słowa - rodzi się wiara i zakorzenia w sercu człowieka. Ale tylko w sercu, które jest otwarte na prawdę Boga. A to - owa otwartość - współczesnego człowieka czyni osobą należącą do Chrystusa. Tym właśnie, którzy szukają Jezusa szczerym i otwartym sercem, proponuje On jedność w wierze i miłości.

I w takim oto życiodajnym środowisku «wszyscy» stają się «jednością». Jej miarą staje się Chrystus i wiara w Jego słowo: „Staliśmy się jednością - powie św. Augustyn - nie po to, aby wierzyć, ale dlatego, że uwierzyliśmy”.

W Jezusie Chrystusie wszyscy mogą więc stanowić «jedno» i odkrywać, że pełnią życia jest ofiarowanie siebie Chrystusowi i braciom, co jest prawdziwym miłowaniem w jedności.

Wezwanie

Ojcze, który posłałeś do nas Twojego Syna jako Zbawiciela wszystkich ludzi, wychwalamy Ciebie za objawienie Jezusa, naszego Króla. Jest to Król bez korony, chociaż posiada koronę z cierni. Jego panowanie można zaś zrozumieć, gdy przyjmie się prawdę o Jego męce i śmierci. To zatem «królewskość» zupełnie odmienna od tej, jakiej poszukują ludzie.

Ojcze, błogosławimy Ciebie za Jezusa, Zbawiciela wszystkich ludzi. On to przyszedł na świat, aby zbawić i zjednoczyć ze sobą rozproszone Boże dzieci. Od tej pory, w świetle i w blasku chwały, nie kroczy już wspólnota podzielona, sobie obca, ale jedna wielka rodzina. Wszyscy, Żydzi i poganie „już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała”, a przybycie Mędrców stanowi początek powszechnego pokoju, jaki zapanuje pomiędzy wszystkimi narodami. Boże, pomóż nam zrozumieć, że rozwiązanie różnego rodzaju napięć istniejących pomiędzy «powszechnością» a «wybraniem», co bardzo często stawia jednych przeciwko drugim, polega na zrozumieniu, że «wybranie» jest służbą każdemu człowiekowi.

Spraw, Panie, aby Kościół zawsze umiał podążać tak jak Mędrcy do Betlejem, by tam adorować Króla wszystkich ludzi. Niech jednak, podobnie jak narodzony w Betlejem Jezus, także wychodzi do świata, aby kontynuować misję, jaką Ten mu powierzył, by iść do wszystkich ludzi, i to bez wyjątku. Niech cała wspólnota chrześcijańska, szukając tych, którzy są daleko i tych, którzy czują się wykluczeni, umie budzić ich do nadziei i do życia, nie zapominając, że sprzeciw, jaki to może wywołać wśród ludzi, stanowi część tego posłannictwa.

Rozważanie

Gwiazda zatrzymała się nad miejscem, w którym znajdowało się Dziecię. Już samo zobaczenie gwiazdy wzbudziło w Mędrcach niesamowitą radość. Także i my tę wielką radość nosimy w naszych sercach. Taką samą radość ogłaszają pasterzom niebiescy aniołowie. Tak więc razem z Mędrcami uwielbiajmy to Dziecię. Razem z pasterzami oddajmy Mu chwałę. Wychwalajmy Go razem z aniołami, ponieważ w „mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan”.

„Pan jest Bogiem, niech nas oświeci!”. Ale nie w postaci Boga, aby nie przesłonić naszych słabości, ale w postaci sługi, aby przynieść wolność tym, którzy znajdowali się w niewoli. Jest to święto całego stworzenia: niebo dało siebie światu, gwiazdy z nieba zniżyły się, a Mędrcy opuścili swoje ojczyzny.

I tak oto cała ziemia zebrała się w jednej grocie. Nie było też nikogo, kto czegoś by nie przyniósł, kto nie byłby wdzięczny.

I tak oto świętujemy zbawienie świata, nowe narodzenie rodzaju ludzkiego. Zjednoczmy się więc z tymi, którzy w radości przyjęli Pana. Niech i nam zostanie udzielona łaska kontemplowania czystym spojrzeniem, jakby w lustrzanym odbiciu, Jego chwały, abyśmy także i my zostali przemienieni w chwałę, przez łaskę i dobroć naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i panowanie przez wszystkie wieki wieków. Amen. (Św. Bazyli Wielki, Omelie,6)

W ciągu dnia często powtarzaj i żyj Słowem:

„Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło” (Iz 60,1).

Lektura duchowa

Ty, który jesteś ponad nami Ty, któryś jest jednym z nas Ty, któryś jest - także i w nas, oby wszyscy mogli Cię widzieć - także i we mnie, obym mógł przygotować drogę dla Ciebie, obym mógł dziękować Ci za wszystko, co mnie spotyka. Obym mógł przy tym nie zapominać o potrzebach innych ludzi. Ogarniaj mnie Twoją miłością, tak jak chcesz, bym ja ogarniał wszystkich swoją. Oby wszystko, co jest we mnie, obróciło się ku Twej chwale i obym nigdy nie zaznał rozpaczy. (Dag Hammarskjold, Drogowskazy)

Dlaczego Mędrcy z dalekich krajów podążyli do Betlejem? Odpowiedź na to pytanie jest związana z tajemnicą «wschodzącej gwiazdy», którą zauważyli i uznali za gwiazdę «Króla żydowskiego», czyli za znak narodzin Mesjasza. A zatem do podróży skłoniła ich moc nadziei, potwierdzonej następnie przez gwiazdę, która prowadziła ich do «Króla żydowskiego», do królowania samego Boga. Taki jest bowiem sens naszej wędrówki: służyć królowaniu Boga w świecie. Mędrcy udali się w podróż, ponieważ żywili wielkie pragnienie, które kazało im zostawić wszystko i wyruszyć w drogę. Jakby zawsze czekali na tę gwiazdę. Jakby ta podróż od zawsze była im pisana i to przeznaczenie teraz wreszcie się urzeczywistniało. (...)

Przybywszy do Betlejem, Mędrcy „weszli do domu - jak mówi Pismo - i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; padli na twarz i oddali Mu pokłon” . Nadchodzi zatem w końcu chwila tak bardzo oczekiwana: spotkanie z Jezusem. „Weszli do domu”: ten dom przedstawia w pewien sposób Kościół. By spotkać Zbawiciela, trzeba wejść do domu, którym jest Kościół. (...)

„Padli na twarz i oddali Mu pokłon. (...) ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę”. Oto kulminacyjny moment całej drogi: spotkanie przeradza się w adorację, staje się aktem wiary i miłości, uznaniem w Jezusie, zrodzonym z Maryi, Syna Bożego, który stał się człowiekiem. (...) Jemu ofiarujcie (...), co macie najcenniejszego (...): złoto waszej wolności, kadzidło waszej żarliwej modlitwy, mirrę waszych najgłębszych uczuć. (Benedykt XVI, spotkanie z seminarzystami [Kolonia, 19 sierpnia 2005])

Bibliografia

Praca zbiorowa (2019), Lekcjonarz mszalny, Poznań: Wydawnictwo Pallottinum

Spurgjasz A. (przekład) (2006) Lactio divina na każdy dzień roku. Czas Bożego Narodzenia, Warszawa: Wydawnictwo Sióstr Loretanek.

Bp Romaniuk Kazimierz (przekład) (2013), Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu (Biblia Warszawsko-Praska), Sandomierz: Wydawnictwo Diecezjalne.

Kard. Ravasi Gianfranco (2007), Psalmy, t. 1-5, Kraków: Wydawnictwo Salwator.

Praca Zbiorowa (2002), Pismo Święte Nowego i Starego Testamentu, Częstochowa: Wydawnictwo Paulinianum.

Praca zbiorowa (2006) Biblia Tysiąclecia z komentarzami, Poznań: Wydawnictwo Pallottinum.

Źródła internetowe: www.vatican.va https://opoka.org.pl/ www.niedziela.pl www.katolik.pl www.brewiarz.pl www.liturgia.wiara.pl

www.katolicki.net www.pijarzy.pl www.gosc.pl www.jezuici.pl www.biblia.info.pl www.faustyna.pl www.kapucyni.pl

Kod QR do tego wpisu

Strona

Ten link przenosi na górę strony